tag:blogger.com,1999:blog-72469737454961659602012-04-15T20:04:23.371-07:00പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.comBlogger27125tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-52123552066522735872009-12-01T10:22:00.000-08:002009-12-01T11:04:56.198-08:00ചേറ്റുവായിലെത്തുന്ന<br />കോഴികളും മീനുകളും<br />പച്ചച്ചായമടിച്ച ഒരു എടുപ്പിന്റെ<br />പുറകിലെത്തും.<br />അവിടെവച്ചാണ്<br />അവരുടെ<br />മരണാനന്തരവിചാരണ നടക്കുക.<br />ന്യായാധിപ:അസലുവിന്റെ ഇത്ത.<br /><br />അപ്പോള്‍<br />വലിയൊരു മീന്‍<br />തന്റെ ഉദാരജീവിതം <br />വാദിച്ചു തുടങ്ങി:<br />ഒരു തവളപ്പൊട്ടിനെ <br />വെറുതെ വിട്ടത്<br />ഒരു ചെറുമീനില്‍നിന്നും <br />വായ് പിന്‍വലിച്ചത്.<br />പിടിച്ചതിനെ <br />തിന്നാതിരുന്നത്.<br /><br />അസലുവിന്റെ ഇത്ത ചോദിച്ചു:<br />അപ്പോള്‍ നിന്റെ വയര്‍<br />നിറഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു , അല്ലേ?<br /><br />നിഴലു വീണ ഒരു ചിരി കത്തിച്ച്:<br />ശരിയാ,<br />വയറു നിറഞ്ഞിരിക്കുമ്പോള്‍<br />ഉണരുന്ന മനസ്സാണ് ധര്‍മ്മം.<br /><br />മീന്‍വായ് അടഞ്ഞപ്പോള്‍<br />ഒരു ഉശിരന്‍ കോഴി<br />തന്റെ പിടയെ <br />കുറുക്കനില്‍ നിന്നും രക്ഷിച്ച കഥ പറഞ്ഞു.<br /><br />“മിണ്ടാതിരിയെടാ<br />ബ്രോയ്ലര്‍ സുരേഷ് ഗോപീ<br />നീ പെണ്ണുങ്ങളെ <br />ആപത്തില്‍ രക്ഷിക്കും<br />അനാപത്തില്‍ വലിച്ചെറിയും”<br /><br />കോഴിക്കൂട്ടവും <br />നിശ്ശബ്ദമായി.<br /><br />അസലുവിന്റെ ഇത്ത <br />മുളകെടുത്തു.മല്ലിയെടുത്തു<br />പിന്നീടവര്‍ മിണ്ടിയില്ല.<br /><br />തീന്മേശയില്‍ <br />അസലുവും കൂട്ടുകാരും<br />ഇരമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.<br />ഉദാത്തര്‍.<br />ലോകത്തിന്റെ തീ<br />ഉള്ളില്‍ പേറുന്നവര്‍.<br />നിഴലു വീണ ഒരു ചിരി കത്തിച്ച്<br />ഇത്ത വിളമ്പിത്തുടങ്ങി.<br /><br />മീന്‍ തിന്ന് വയറുനിറഞ്ഞവര്‍<br />ധര്‍മ്മിഷ്ടരും <br />കോഴിതിന്നു നിറഞ്ഞവര്‍<br />രക്ഷകരും ആയിത്തീര്‍ന്നു<br />രണ്ടും തിന്നവരില്‍<br />രണ്ടും ഇരട്ടിച്ചു.<br />തിങ്ങിവിങ്ങി,അവര്‍ പിന്നീട്<br />കായലോരത്തേയ്ക്കോ<br />കടലോരത്തേയ്ക്കോ പോയി.<br /><br />അസലുവിന്റെ ഇത്തയ്ക്ക്<br />ഭാഷ തിരിച്ചുകിട്ടി.<br />പിന്നമ്പുറത്തെ മരച്ചുവട്ടില്‍<br />ചെതുമ്പലുകളോടും <br />തൂവലുകളോടും<br />അവര്‍ പറഞ്ഞു:<br />കൊല്ലുന്ന പാപം<br />ഊട്ടിയാല്‍ തീരുമോ?<br />തിന്നവരുടെ പുണ്യം<br />ഉടലിനെക്കവിയുമോ?<br /><br />ആവോ?<br />ആരോട് ചോദിക്കാന്‍?<br />കായലോരത്തോ<br />കടല്‍ത്തീരത്തോ<br />ഇപ്പോള്‍ വീണ് കിടപ്പുണ്ടാകുന്ന<br />ധര്‍മ്മത്തിന്റേയും <br />ധീരതയുടെയും <br />സ്വര്‍ണ്ണമെഡല്‍ മോഹികളോടോ?<br /><br /><br />സ്വന്തം കവിത<br />മാധ്യമം വാരിക<br />നവംബര്‍ 9,2009<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-5212355206652273587?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-61293305784296131822009-08-11T10:42:00.000-07:002009-08-17T08:03:56.501-07:00എന്റെ കാലുകള്‍<br />നിങ്ങളുടേതുപോലെത്തന്നെ.<br />മുന്നോട്ടു ചൂണ്ടുന്ന വിരലുകള്‍.<br />ഉറപ്പുള്ള ഉപ്പുറ്റി.<br /><br /><br />ശ്വസിക്കാനുള്ള വായു<br />എന്റെ മുന്നില്‍ത്തന്നെ.തീറ്റയും. <br />കണ്ണുകള്‍ വഴികാട്ടുന്നതും <br />മുന്നോട്ട്. <br />എന്നിട്ടും <br />നടന്നു നടന്ന് <br />ഞാനുണ്ടാക്കിയ പാതകള്‍ <br />എങ്ങനെ വട്ടത്തിലായി? <br /><br /><br />തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്. <br />ഞാനല്ല <br />ഭൂമിയെ ഉരുട്ടിയെടുത്തത്. <br />സൂര്യനുചുറ്റും കറക്കിവിട്ടത്. <br />റിങ്ങ് റോഡ് കേന്ദ്രമാക്കി <br />ഈ പട്ടണത്തെ പണിതുയര്‍ത്തിയത്. <br />ഒരു കണ്ടുപിടിത്തവും എന്റേതല്ല. <br />ഒരു നിര്‍മ്മിതിയും. <br />ഞാന്‍ പോലും. <br /><br /><br />പാദങ്ങള്‍ക്കു മുകളിലെ <br />പാവാടയുടെ വട്ടം എന്റേതല്ല. <br />ഉപ്പുറ്റിയ്ക്കു മീതേ <br />പാദസരത്തിന്റെ വൃത്തവും. <br />വളയുടെ മാലയുടെ <br />ചുരിദാര്‍ കഴുത്തിന്റെ <br />വലയങ്ങളും എന്റേതല്ല. <br /><br /><br />കറിക്കരിഞ്ഞു തരുമ്പോള്‍ <br />ചായയിടുമ്പോള്‍ <br />സ്വന്തം അടിവസ്ത്രം <br />ഇട്യ്ക്ക് കഴുകിയിടുന്നതു കാണൂമ്പോള്‍ <br />ഞാന്‍<br />അവനോട് പറയാറുണ്ട് <br />:എന്റെ വലയങ്ങളീലൂടെയാണ് <br />നീയിപ്പോള്‍ കടന്നുപോകുന്നത്. <br />എന്നാല്‍ <br />അവന്‍ വലിക്കുന്നത് വലിച്ചാലും <br />കുടിക്കുന്നത് കുടിച്ചാലും <br />അവന്റെ രേഖയില്‍ ഞാന്‍ തൊട്ടു <br />എന്നൊരിക്കലും പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടില്ല. <br />സ്വയം തോന്നിയതുമില്ല <br /><br /><br />വിഷുപ്പടക്കത്തിന്റെ ഒച്ചയില്‍ ഞെട്ടി <br />എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി വീടു വിട്ടെന്നു വിചാരിച്ച നായെ <br />ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ <br />വഴിയില്‍ കണ്ടെത്തി. <br />ടൈഗര്‍,ടൈഗര്‍ എന്നു <br />വിളിച്ചു. <br /><br />‘മിണ്ടാതിരി’ <br />അവന്‍ പറഞ്ഞു. <br />ടൈഗറാണെങ്കില്‍ <br />ഇതിനകം തിരിച്ചു വന്നേനെ. <br /><br /><br />അവനറിയില്ല. <br />ഒരു വൃത്തം പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ <br />അല്പം പുറകോട്ടു പോണം. <br />ഇത്തിരി പഴമ രുചിക്കണം. <br /><br />നായായാലും പുരുഷനായാലും. <br /><br />------ <br /><br /><br />സ്വന്തം കവിത<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-6129330578429613182?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-75393418801545528932009-04-01T11:40:00.000-07:002009-04-04T20:09:17.749-07:001<br />ചത്തുകഴിഞ്ഞിട്ടും<br /> ഈ വരാലിന്<br />എന്തൊരു വഴുവഴുപ്പ്!<br />കത്തിയ്ക്ക് പിടി തരുന്നില്ല.<br />ചാവും മുന്‍പേ<br />അതിന്റെ കൊഴുപ്പുസഞ്ചി<br />മുഴുവന്‍ അഴിച്ചുവിട്ടിരിക്കണം.<br />നീര്‍പ്പാമ്പുകളോടും <br />പെരുമീനുകളോടും<br />മാത്രമായിരുന്നു,പാവം<br />അതിന്റെ കൊഴുത്ത പ്രതിരോധ പദ്ധതി.<br />കുരലിലള്ളിപ്പിടിച്ച<br />ചൂണ്ടയോടെന്തു ചെയ്യാന്‍?<br /><br />2<br /><br />സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയാല്‍ മാത്രം<br />കാണുന്ന<br />മുള്ളുകൊണ്ടുകുത്തി<br />ചില ചെറുമീനുകള്‍<br />മരണത്തിന്റെ വായില്‍ നിന്ന്<br />എത്രയോ രക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.<br />ഒരിക്കല്പോലും കുത്താനാകാതെ<br />വളഞ്ഞ കൊമ്പുകളെ<br />അലങ്കാരമായ് ചുമക്കുന്ന<br />വീട്ടെരുമകളോട്<br />അവയ്ക്കെന്തെങ്കിലും<br />പറയാനുണ്ടാകില്ലേ?<br />ഉള്‍ക്കാടുകളില്‍<br />വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞ <br />കൊമ്പിന്‍ഭാരം<br />വെറുതേ പേറുന്ന <br />കലമാനുകളോട് <br />തീര്‍ച്ചയായും.<br /><br />3<br /><br />അതുപോലല്ലെങ്കിലും<br />ഈ വരാല്‍<br />നമ്മോടും പറയുന്നുണ്ട്.<br />എല്ലാ തോല്‍ വിയിലും<br />കൊഴുപ്പു പോലെ<br />നാം ഉപയോഗിക്കുന്ന<br />ഒരു വാക്കിനെപ്പറ്റി.<br />ഭീതിയുടെ<br />ചെളി ചവിട്ടുമ്പോലെ,<br />തൊട്ടിലാടും പോലെ,<br />ആ വാക്കിന്റെ ചെലവില്‍<br />നാം വഴുവഴുക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി.<br />അയ്യോ എന്ന<br />ആ വാക്കുകൊണ്ട്<br />നമുക്ക്<br />അപ്പം ചുടാനാകില്ല.<br />പക്ഷേ<br />അപ്പം കരിയുന്നു<br />എന്ന് ലോകത്തെ<br />അറിയിക്കാനാകും<br /><br />സ്വന്തം കവിത<br />മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ്<br />2009 മാര്‍ച്ച് 29<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-7539341880154552893?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-10243572221116206262009-01-03T21:09:00.000-08:002009-01-04T09:19:55.431-08:00സത്യം.<br />ടീച്ചറുടെ മുഖത്തേയ്ക്കായിരുന്നു<br />ഞാന്‍ നോക്കിയത്.<br />കൂടിവന്നാല്‍ മൂക്കിലേയ്ക്ക്.<br />എന്നിട്ടും<br />ക്ലാസ്സില്‍ നിന്നെന്നെ ഇറക്കിവിട്ടു.<br /><br />മാപ്പുപറയാന്‍<br />അച്ഛന്‍ എനിക്കില്ലായിരുന്നു.<br />അമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ലായിരുന്നു.<br />കൂട്ടുവിളിച്ചപ്പോള്‍<br />തെരുവിലെ മാമന്‍ പറഞ്ഞു:<br /><br />എടാ<br />കോങ്കണ്ണന് സ്കൂളില്‍നിന്ന് തല്ലു കൊള്ളും.<br />ചന്തയില്‍നിന്ന് ആട്ടുകിട്ടും.<br />ജീവിതം<br />ആരോ കാര്‍ക്കിച്ചുതുപ്പിയ കഫമായി<br />അവന്റെ മുഖത്ത് <br />എന്നും ഇരിക്കും<br /><br />ആ മാമന്റെ ചായക്കടയില്‍<br />ഞാന്‍ ചുട്ട ദോശയുടെ വക്ക് പാളി.<br />മെനഞ്ഞ സമൂസയുടെ മുനയൊടിഞ്ഞു.<br />വട പരിധി ലംഘിച്ചു.<br />മുഖത്തെ കഫം<br />ഉണങ്ങിയതോ<br />കൊഴുത്തതോ എന്നു നോക്കാന്‍<br />അയാളും എന്നെ പുറത്താക്കി.<br />പക്ഷേ <br />ഞാനെന്നെ വെറുത്തില്ല.<br />കണ്ണിനെ വെറുത്തു.<br /><br />ഒറ്റ്യ്ക്കൊറ്റയ്ക്കു നോക്കുമ്പോള്‍<br />ശരിതന്നെ.<br />എല്ലാ നോട്ടുകളും ചതുരത്തില്‍.<br />എല്ലാ ലാത്തികളും ഉരുണ്ട്.<br />പക്ഷെ<br />ഒന്നിച്ചു കാണുമ്പോള്‍<br />അവയുടെ അഗ്രം<br />ചക്രവാളം പോലെ വളയുന്നു.<br /><br />അതിനാല്‍ <br />കള്ളനോട്ടടിക്കാന്‍ പോയ<br />ഈ കോങ്കണ്ണന്‍<br />ഇപ്പോഴും പുറത്ത്.<br />അസാധുവായ<br />ഒരു നേത്രദാന പത്രിക പോലെ.<br />മറ്റുള്ളവരുടെ കഫത്തില്‍ <br />സ്വന്തം ചോര പുരണ്ടാല്‍<br />ഉപ്പോ കൈപ്പോ<br />എന്നു പരിശോധിച്ച്.<br /><br />ഈ കോങ്കണ്ണ്<br />എപ്പോഴും സൂര്യനെ<br />ഒരു കോണിലേയ്ക്ക് പിടിച്ചുവയ്ക്കുന്നു.<br />എന്റെ പങ്ക് ഭൂമിയെ<br />പ്രാന്തത്തിലാക്കുന്നു.<br />നടന്നിട്ടും നടന്നിട്ടും<br />എത്താത്ത ഒരകലത്തിലേയ്ക്ക്<br />ജീവിതത്തെ മാറ്റിവെയ്ക്കുന്നു.<br />പ്രതിബിംബത്തെപ്പോലും<br />തെറ്റായ്ക്കാണിച്ച്<br />ബോധം കലക്കുന്നു.<br />എന്നിട്ടും <br />ലോകത്തില്‍<br />അതുണ്ടാകുന്നു-നിലനില്‍ക്കുന്നു.<br /><br />ഏതോ ഒരു കോങ്കണ്ണ്<br />നോക്കിയ പോലെ<br />വാക്കുകള്‍ ചിലപ്പോള്‍<br />വളയുന്നു.പുളയുന്നു.<br />ചേരാന്‍ പാടില്ലാത്തത് <br />തമ്മില്‍ ചേരുന്നു.<br /><br />ആ വാക്കുകള്‍കോണ്ട്<br />പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ കണ്ണടയ്ക്കുന്ന <br />ഓരോരുത്തരുടെ ഉള്ളിലും<br />ആ പഴയ ദൈവങ്ങള്‍ തന്നെ എന്ന്<br />ടീച്ചറും മാമനും<br />എന്നെ പിടിച്ച പോലീസും നഗരവും<br />ആണയിടുന്നു.<br /><br />പക്ഷേ,<br />നമുക്കറിയാം.<br />ഒരു കോങ്കണ്ണിന്റെ വ്യത്യാസം<br />ആ ദൈവങ്ങളെ പുത്തനാക്കിയിരിക്കുന്നു.<br /><br /><br />സ്വന്തം കവിത<br />മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപതിപ്പ്<br />2009 ജനുവരി 4<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-1024357222111620626?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-36650045655283246732008-11-22T22:34:00.000-08:002008-11-22T23:18:12.239-08:001<br />പകലുപോലുള്ള ഈ വീട്ടില്‍<br />എങ്ങനെ കയറും?<br />മതില്‍-നായ-കാവല്‍ക്കാരന്‍<br />എല്ലാം ഉറക്കമറ്റ നക്ഷത്രങ്ങള്‍.<br />ജനലുകള്‍ ചില്ലുകൊണ്ടല്ല,<br />ഇമയനക്കാത്ത കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട്.<br />ഉദ്യാനത്തില്‍ നിറയെ<br />പോലീസ് ചെടികള്‍.<br /><br />എപ്പോള്‍ വെടിവരും,<br />എങ്ങനെ ചാകും<br />എന്നൊന്നും പറയാന്‍ വയ്യ.<br />പക്ഷെ,ഇപ്പോള്‍<br />ഈ മതിലുചാടും മുമ്പ്<br />ഞാന്‍ കള്ളനല്ല.<br />മനുഷ്യാവകാശത്തിന്റെ<br />അതിര്‍ത്തിയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന<br />വെറും പൌരന്‍.<br />2<br />തുരങ്കങ്ങളെപ്പറ്റി<br />ആലോചിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.<br />ഭൂമിക്കടിയില്‍<br />ഈ നഗരത്തിന്റെ പതിപ്പിനെപ്പറ്റി.<br />കൈചൂണ്ടികള്‍ സ്ഥാപിക്കണം.<br />ഈ വഴി ഇടത്തോട്ടു തിരിഞ്ഞാല്‍<br />പ്ലാനറ്റ് ജ്വല്ലറിയുടെ തെക്കേചുമരില്‍.<br />ഈ വഴി മുകളിലേയ്ക്കു കയറിയാല്‍<br />സെക്രട്ടറിയേറ്റിന്റെ ഇടത്തേബ്ലോക്കില്‍.<br />ഇത്,ഇതാണ്<br />റിസര്‍വ്വ്ബാങ്കിലേയ്ക്കുള്ളത്.<br />ഇത് <br />വാള്‍മാര്‍ട്ടിന്റെ ഉള്ളിലെത്തിയ്ക്കും.<br /><br />അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചാല്‍<br />കലയാകും, രാഷ്ട്രീയമാകും.<br />കള്ളനിതൊക്കെ പാടില്ലെന്നല്ല,<br />അതിനൊരു അതിര്‍ത്തിയുണ്ട്.<br />3<br />പകലാണെങ്കില്‍<br />വേഷം മാറിക്കടക്കാമായിരുന്നു.<br />കാവി ചുറ്റിയോ,<br />വാക്വംക്ലീനറിന്റെ ലിറ്ററേച്ചര്‍ കാണിച്ചോ,<br />പാര്‍ട്ടിസമ്മേളനത്തിന്റെ <br />രസീതു പിടിച്ചോ.<br />രാത്രി യാതൊരു സാധ്യതകളുമില്ല.<br />കള്ളന്റേതല്ലാതെ.<br /><br />മഴ പെയ്താല്‍,<br />ട്രാന്‍സ്ഫോര്‍മര്‍ പൊട്ടിത്തെറിച്ചാല്‍,<br />ഭൂമിയില്‍നിന്ന് ഒരിക്കല്‍ തൂത്തുമാറ്റിയ<br />ഇരുട്ടുകള്‍<br />ഓടിയെത്തിയേനെ.<br />എല്ലാവഴികളും കള്ളന്റേതായേനെ.<br />അപ്പോള്‍ കള്ളന്‍<br />കൈകൊണ്ട് കാണും,<br />വവ്വാലിനെപ്പോലെ പറക്കും,<br />മൂങ്ങയെപ്പോലെ ചില്ലയിലിരിക്കും,<br />ഇടിമിന്നല്‍ പോലെ ആഴ്ന്നിറങ്ങും.<br /><br />ഓരോ വസ്തുക്കളില്‍നിന്നും<br />ഉടമയുടെ പേര്<br />തുടച്ചുമാറ്റും.<br />അപ്പോള്‍ ഭൂമി മുഴുവന്‍<br />ഭൂമിയുടേതു തന്നെയാകും.<br />അഥവാ <br />കള്ളന്റേതാകും.<br /><br />അതിനാല്‍<br />കള്ളന്‍ എന്ന പേരിലല്ല കുഴപ്പം.<br />അര്‍ത്ഥത്തിലുമല്ല.<br />വിപരീതത്തിലാണ്.<br />നാശം.<br />ഈ പ്രതിസന്ധിയിലും<br />ദേ, വീണ്ടും കല,രാഷ്ട്രീയം!<br /><br />4<br />കള്ളനുവേണ്ടിയല്ലെങ്കില്‍<br />പിന്നെ എന്തിനാണ്<br />നാണയം കണ്ടുപിടിച്ചത്?<br />ലോക്കറുകള്‍ പണിതത്?<br />എല്ലാദൂരങ്ങളും പണം കൊണ്ടളക്കുന്നത്?<br />യുദ്ധങ്ങളും പടക്കോപ്പുകളും <br />സൃഷ്ടിച്ചത്?<br />വായ്പകളും കരാറുകളും<br />ഉണ്ടായ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്?<br /><br />കള്ളന്‍ എവിടേയും.<br />ദൈവത്തിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രം പോലെ.<br />അഥവാ<br />മൊബൈലില്‍ നിന്ന് മൊബൈലിലേയ്ക്ക്<br />കമ്പ്യൂട്ടറില്‍നിന്ന് കമ്പ്യൂട്ടറിലേയ്ക്ക്<br />നെയ്തുനെയ്തു മുന്നേറുന്ന<br />അദൃശ്യനായ എട്ടുകാലിയുടെ <br />വല പോലെ.<br /><br />ആ കള്ളനാണ്<br />ഈ കള്ളനെ നിഴലിലാക്കിയത്.<br />അവനാണ്<br />ഞാന്‍ പ്രേമിച്ചവളെ<br />വിളിച്ചിറക്കിയത്.<br />ഞാന്‍ വളര്‍ത്തിയതിന്റെ <br />പാലു കുടിച്ചത്.<br />പ്ലാവില കാട്ടി,കുഞ്ഞുങ്ങളെ<br />അതിര്‍ത്തി കടത്തിയത്.<br />ഓരോ ധാന്യമണിയിലും <br />പോലീസിന്റെ പേരെഴുതിവെച്ചത്.<br />5<br />ഇനി ഒരു വഴിയേ ഉള്ളൂ.<br />അതിര്‍ത്തിയിലെ ഇല്ലിക്കാട്ടില്‍ നിന്നും<br />മുള്ളെടുക്കണം.<br />ഒഴുക്കുള്ള മുള്ള്.<br />ഒറ്റക്കുത്തിന്<br />കണ്ണുകളില്‍നിന്ന്<br />ഓര്‍മകളെ ഒഴിപ്പിക്കണം.<br /><br />ജീവിക്കാന്‍ വേണം,ഈ ലോകത്തില്‍<br />കള്ളന്,<br />അന്ധതയുടെ ഇറ്റുനിഴല്‍.<br /><br /><br /><br />സ്വന്തം കവിത<br />മാധ്യമം ആഴ്ച്ചപതിപ്പ്<br />2008 നവം.17<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-3665004565528324673?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-66495112799826211032008-07-17T08:26:00.000-07:002008-07-17T08:46:16.663-07:00അന്നേരം<br />മാര്‍ട്ടിന്‍ കൂപ്പര്‍ എന്ന മനുഷ്യന്‍<br />മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ കണ്ടുപിടിച്ചു.<br />അവ <br />ലോകമെമ്പാടും പരന്നു.<br /><br />ഒരിക്കല്‍<br />സംസാരിച്ചുമടുത്ത ഒരാള്‍<br />ഒരു കോള്‍ കട്ടുചെയ്തു.<br />തള്ളവിരലിന്റെ ഇടപെടല്‍<br />ഒരു വിനിമയത്തിന്റെ കഴുത്തുഞെരിച്ചു.<br />പിന്നീട്<br />ഓഫുചെയ്തും<br />സിംകാര്‍ഡ് മാറ്റിവച്ചും<br />കേട്ടില്ലെന്നു നടിച്ചും<br />പുതിയ ആളുകള്‍<br />പുതിയ ഉപകരണത്തില്‍<br />പഴയ ലോകത്തെ വിരിച്ചിട്ടു.<br />ഒരിക്കലല്ല,<br />വീണ്ടും വീണ്ടും.<br />അലക്സാണ്ടര്‍ ഗ്രഹാംബെല്‍ എന്ന മനുഷ്യന്‍<br />ഇരിപ്പുഫോണ്‍ കണ്ടുപിടിക്കും വരെ.<br /><br />അതോടെ കൈയ്യിന്റെ കീശയുടെ<br />വേഗതയുടെ സൊല്ലയൊഴിഞ്ഞ്<br />ആളുകള്‍ തെരുവില്‍ നടന്നു.<br />ചിരിച്ചു.<br />അപരന്റെ നേര്‍ശബ്ദം<br />റിംഗ്ടോണിനേക്കാള്‍<br />സംഗീതത്തോടടുത്തു.<br /><br />അങ്ങനെയും ഒരു ലോകമുണ്ട്.<br />മൊബൈല്‍ഫോണിനുശേഷം<br />ലാന്റ്ഫോണ്‍ കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ട ലോകം.<br />അവിടെ ഒരിക്കല്‍<br />ടെലിഫോണ്‍ എറിഞ്ഞുടച്ച ഒരാള്‍ക്ക്<br />നോബല്‍ സമ്മാനം ലഭിച്ചേക്കും.<br /><br />ഒച്ചയില്‍ നിന്നും<br />നിശ്ശബ്ദത കണ്ടെത്തിയതിന്.<br />വേഗതയില്‍നിന്നും<br />നിശ്ചലത ആവിഷ്കരിച്ചതിന്<br /><br /><br />സ്വന്തം കവിത<br />മാധ്യമം ആഴ്ചപതിപ്പ്<br />2008 ജൂലൈ 9<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-6649511279982621103?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-4608696844158888752008-06-07T21:42:00.000-07:002008-06-07T22:04:26.835-07:00കോമ്പസ്സിന്റെ തുളയില്‍<br />പെന്‍സില്‍ കയറ്റിവച്ച്<br />എട്ടാംക്ലാസ്സില്‍<br />ഞാന്‍ കഷ്ടപ്പെട്ട് വരച്ച വൃത്തവും<br />മറ്റെല്ലാ വൃത്തങ്ങളും പോലെ<br />എന്തിലേയ്ക്കോ പ്രേരിപ്പിച്ചു.<br /><br />ചുറ്റും രോമങ്ങള്‍ വരച്ച്<br />സൂര്യനാക്കാനോ<br />കുറുകേ ഒരു തെങ്ങോല വരച്ച്<br />ചന്ദ്രനാക്കാനോ<br />ഒന്നും വരയ്ക്കാതെ<br />സുന്ദരിയായ സഹപാഠിനിയുടെ മുഖം<br />അതിലേയ്ക്ക് ആവാഹിക്കാനോ.<br /><br />ഇടത്തേചെവി കൈയ്യിലെടുത്ത്<br />ഒരു അര്‍ദ്ധവൃത്തം വരച്ച്<br />ബാലമ്മാഷ് പറഞ്ഞു.<br />“നോക്കിയിരിക്കാതെ<br />പന്ത്രണ്ടായ് വിഭജിക്കെടാ”<br /><br />ക്ലോക്കിനുശേഷം ജനിച്ച <br />കുട്ടികള്‍ക്ക്<br />എന്തെല്ലാം സഹിക്കേണ്ടി<br />വന്നിരിക്കുന്നു.<br />ലോകത്തെ<br />പന്ത്രണ്ടില്‍ തികച്ച് വായിക്കാന്‍.<br /><br />എന്നിട്ടും ബാലമ്മാഷേ,<br />ഈ സമയമെന്തെന്ന്<br />തീരെ പിടികിട്ടുന്നില്ല.<br />നീണ്ട വേദനകളെ <br />അളക്കുന്ന ഉപകരണമോ?<br />നിറയെ നക്ഷത്രങ്ങളും മെഡലുകളുമുള്ള<br />ഒരു യൂണിഫോമിന്റെ<br />ആദ്യം പൂട്ടുന്ന<br />ആദ്യം തുറക്കുന്ന<br />ഏറ്റവും മുകളിലെ ബട്ടണോ?<br />സ്കൂളിലേയ്ക്ക് കുട്ടികള്‍<br />കുത്തിനിറച്ച് കൊണ്ടുപോകുന്ന<br />ബാഗില്‍ക്കയറാന്‍ മറന്ന<br />ചോറ്റുപാത്രമോ?<br />അല്ലെങ്കില്‍<br />മക്കളും നാട്ടുകാരും ചേര്‍ന്ന്<br />മാഷെ ഇറക്കിവച്ച<br />മണ്ണില്‍ നിന്ന് അരയടിപൊങ്ങിയ<br />കല്ലറയോ?<br /><br />അറിഞ്ഞുകൂടാ.<br /><br />പക്ഷെ<br />എന്നും രാവിലെ<br />മങ്ങിയ കണ്ണാടിക്കു മുന്നില്‍<br />റേസര്‍ പായിച്ച്<br />നരച്ച രോമങ്ങള്‍ പിഴുതുകളയുമ്പോള്‍<br />സമയം എന്തെന്ന്<br />കുറേശ്ശെ മനസ്സിലാക്കുന്നു.<br />ഇടയ്ക്ക് പാളുമ്പോള്‍<br />ചരിത്രമെന്തെന്ന് ശരിയ്ക്കും.<br /><br /><br />സ്വന്തം കവിത<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-460869684415888875?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-13290736440038892002008-04-20T01:18:00.000-07:002008-04-20T01:26:07.380-07:00നിങ്ങള്‍<br />സന്തോഷവാനായതിനാല്‍<br />ഈ ശീതളപാനീയം<br />കവിള്‍<br />കവിളായി<br />കടലാസുകുഴലിലൂടെ<br />കുടിക്കുന്നു.<br />ഈ ശീതളപാനീയം<br />കവിള്‍<br />കവിളായി<br />കടലാസുകുഴലിലൂടെ<br />കുടിക്കുന്നതിനാല്‍<br />നിങ്ങള്‍<br />സന്തോഷവാനാകുന്നു.<br />അപ്പോള്‍<br />സ്വത്വത്തേയും പ്രേമത്തേയും മരണത്തേയും<br />പറ്റി എന്ത്?<br />ഈ ശലഭപ്പുഴു:<br />ഞാന്‍ <br />മരണത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു.<br />പൂമ്പാറ്റയായിത്തീരുന്നു.<br /><br /><br />ഗോപാല്‍ ഹൊണാല്‍ഗെരെ<br />വിവ:പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-1329073644003889200?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-18026746424514739472008-04-07T08:33:00.000-07:002008-04-07T23:47:09.842-07:00അതിരപ്പിള്ളിക്കാട്ടില്‍<br />സാന്ധ്യപ്രകാശത്തില്‍<br />ഒരു വൃക്ഷത്തെക്കണ്ടു.<br /><br />തഞ്ചാവൂരിലെ ക്ഷേത്രഗോപുരത്തേക്കാള്‍<br />കൊത്തിയെടുത്ത വിരിവും<br />കടലിനോളം ഓളങ്ങളുള്ള ഉയിരും<br />പര്‍വതങ്ങളേക്കാള്‍<br />വലിപ്പമുള്ള ഓര്‍മ്മകളും.<br /><br />കാണെക്കാണെ<br />ഭീതിയുടെ ഞരമ്പുവീക്കത്താല്‍<br />തൊലിതിണര്‍ത്ത്<br />കൊത്തുപണികള്‍ അഴിഞ്ഞുവീണു.<br />കാലുകള്‍ മുറിഞ്ഞുപോയ ഒരു വംശം<br />ഓടിപ്പോകാനാകാതെ<br />അതിനുള്ളില്‍ നിശബ്ദമായ് നിലവിളിച്ചു.<br /><br />ഇനി<br />മുപ്പതോ നാല്‍പ്പതോ കൊല്ലം മാത്രം<br />ആയുസ്സുള്ള ഒരു മന്ത്രിയും<br />വെറും നൂറുകൊല്ലത്തെ സാങ്കേതികത<br />നാലുകൊല്ലം കൊണ്ടു പഠിച്ച വിദഗ്ദ്ധരും ചേര്‍ന്ന്<br />ഒരു ദിവസം മാത്രം<br />ആയുസ്സുള്ള പത്രത്തില്‍<br />പടുത്തുയര്‍ത്തിയ അണക്കെട്ടിന്<br />രാത്രി കഴിക്കാനുള്ള<br />ഒരു ടീസ്പൂണ്‍ മരുന്നു മാത്രമായ്<br />അത് <br />പെട്ടെന്ന് ചുരുങ്ങി.<br /><br />അതെ.<br />ആനകളെക്കൊന്ന്<br />ഈച്ചകള്‍ എഴുതുന്ന നാഗരികതയില്‍<br />വൈദ്യുതി അത്യാവശ്യം തന്നെ.<br />കണ്ണാടികള്‍ക്കു മുന്നിലും<br />തീന്‍ മേശയിലും<br />നൃത്തം ചെയ്യാന്‍ മാത്രമല്ല,<br />പിന്നാമ്പുറത്ത് വെളീച്ചം വിതറാനും.<br /><br />വൃക്ഷമേ,വൃക്ഷമേ<br />പിന്നാമ്പുറത്ത് കൂട്ടിയിട്ടിട്ടുണ്ട്.<br />ലോകത്തെ ഈച്ചകള്‍ മുഴുവനും <br />തിന്നാലും തിന്നാലും<br />തീരാത്ത തീട്ടം.<br /><br /><br />സ്വന്തം കവിത<br />2008 ഏപ്രില്‍ 7<br />മാധ്യമം ആഴ്ചപ്പതിപ്പ്<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-1802674642451473947?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-15563764552972568782008-03-29T23:10:00.000-07:002008-03-29T23:24:24.999-07:00അങ്ങനെ, ഒരു രാത്രിയില്‍<br />മരണമെന്നു പേരുള്ള<br />ഒരു രാത്രിപ്പാറ്റ<br />പച്ച ആപ്പിളിന്റെ കാതലിലേയ്ക്ക്<br />ഒരു തുരങ്കം കുഴിച്ചു.<br />അതിന്റെ വിത്തുകളെത്തിന്ന്<br />പകരം രണ്ടു മുട്ടകളിട്ട്<br />പറന്നുപോയി.<br /><br /><br />ഇങ്ങനെ,പഴയ ആദം<br />ചുവന്നുപഴുത്ത ആപ്പിള്‍<br />രണ്ടായി മുറിച്ചപ്പോള്‍<br />പ്രിയപ്പെട്ട ഹവ്വയുടെ കണ്ണുകള്‍ പോലെ<br />കറുത്ത <br />രണ്ടു രാത്രിപ്പാറ്റകള്‍<br />പറന്നുപോകുന്നതു കണ്ടു.<br /><br />അത്ഭുതപ്പെട്ട്,അയാള്‍ ചോദിച്ചു.<br /><br />“എങ്ങനെ ഈ പാറ്റകള്‍<br />ആപ്പിള്‍ക്കാതലില്‍ കടന്നു?<br />ഒരു ദ്വാരം പോലും നിര്‍മ്മിക്കാതെ?<br /><br />നമ്മുടെ തലയില്‍<br />പൊടുന്നനെ കടന്നെത്തുന്ന<br />ആലോചനകള്‍ പോലെ.”<br /><br /><br /><br />ഗോപാല്‍ ഹൊനാല്‍ഗെരെ<br />വിവ:പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-1556376455297256878?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-33173348110293582152008-03-19T23:31:00.000-07:002008-03-20T02:55:52.438-07:00അതു വരെ കേരളീയന്റെ അങ്ങാടി,നമുക്കു പരിചിതമായ ഒരു സ്ഥലത്തിന്റെ തുടര്‍ച്ച മാത്രമായിരുന്നു.ഉത്സവങ്ങളോടനുബന്ധിച്ചു മാത്രമാണ് നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ വിളയാത്ത പഴങ്ങളും നിര്‍മ്മിക്കാത്ത വസ്തുക്കളും നമുക്കിടയില്‍ എത്തിയിരുന്നത്.അങ്ങാടിയുടെ പ്രാഗ് നിര്‍വചനം വളരെ ലളിതമായിരുന്നു.വാങ്ങുന്ന ആളും വില്‍പ്പനക്കാരനും പരിചയക്കാര്‍.വില്‍ക്കുന്ന വസ്തുവോ എല്ലാ അര്‍ത്ഥത്തിലും പരിചിതം.എന്നാല്‍ തൊണ്ണൂറുകളില്‍ ഈ സ്ഥിതി പാടേ മാറി.വാങ്ങുന്ന ആളും വില്‍പ്പനക്കാരും പരിചിതരല്ലാതായി.ഉപഭോക്താവ്,വില്‍പ്പനക്കാരന്‍ എന്ന മറ്റൊരു ബന്ധം നിലവില്‍ വന്നു.വില്‍ക്കുന്ന വസ്തുവിന്റെ ഉല്‍പ്പാദനം വാങ്ങുന്നവന്റേയും വില്‍ക്കുന്നവന്റേയും ഇടയിലെ പരിചിതസ്ഥത്തല്ലാതായി.അപരിചിതമായ വസ്തുക്കളെ,ഗാര്‍ഹികവത്ക്കരിക്കാന്‍ പരസ്യങ്ങള്‍ വന്‍ തോതില്‍ വന്നു തുടങ്ങി.ടെലിവിഷന്‍ ചാനലുകള്‍ അനേകങ്ങളായി പ്രവര്‍ത്തിച്ചു തുടങ്ങിയതോടെ പരസ്യങ്ങളുടെ ഓരോ ഫാക്ടറി ഓരോ വീട്ടിലും സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.അടുക്കള പ്രവര്‍ത്തിക്കും പോലെ , ദിവസത്തിലെ ഏറെക്കുറെ എല്ലാ സമയവും ടി.വി മുറിയും പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.<br /><br />ആ വീക്ഷണകോണിലൂടെ കാണുമ്പോള്‍ തിയ്യേറ്ററുകളുടെ തകര്‍ച്ച ,ഗൃഹാതുരനൊമ്പരങ്ങളിലൂടെയല്ലാതെ നമൂക്ക് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയുന്നതാണ്.തിയ്യേറ്ററുകള്‍ മരിക്കുകയല്ല ഉണ്ടായത്.ഏതു നാഗരികതയെ നമ്മുടെ ഗ്രാമീണസാഹചര്യങ്ങളില്‍ പരിചയപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നോ ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത്,ആ കര്‍മ്മം സഫലമായി നിര്‍വ്വഹിച്ചതിനുശേഷം പിന്‍ വാങ്ങുകയാണുണ്ടായത്.കാര്യക്ഷമമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന നാഗരികതയുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്ര ഉപകരണത്തെ,ടി.വി.യെ,ഓരോ വീട്ടിലും നിക്ഷേപിച്ചതിനുശേഷം അവ പിന്‍ വാങ്ങുകയായിരുന്നു.<br /><br />നമ്മുടെ ദൃശ്യബോധത്തെ സങ്കീര്‍ണ്ണമാക്കുന്നതില്‍ ടി.വി വളരെയേറെ പങ്കുവഹിച്ചു.അത് നമ്മുടെ കാഴ്ച്ചയെ ആകെ മാറ്റിപ്പണിതു.ഉദാഹരണത്തിന് ,ടി.വി വഴി നമ്മുടെ ജനസാമാന്യം മനസ്സിലാക്കിയ കളിയായ ക്രിക്കറ്റ് എടുത്ത് പരിശോധിച്ചുനോക്കാം.ഒരു ക്രിക്കറ്റ്മാച്ച് ടി.വി യില്‍ സം പ്രേഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്നതിനെപ്പറ്റി കെ.എം.നരേന്ദ്രന്‍ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.പന്തെറിയുന്നവന്റെ സമീപദൃശ്യം നാം കാണുന്നു.അടിക്കാന്‍ നില്‍ക്കുന്നവന്റെ തയ്യാ‍റെടുപ്പുകള്‍ കാണുന്നു.എറിയുന്നവന്‍ ഓടിവരുന്നതിന്റെ ഓരോ സൂക്ഷ്മതകളും നാം കാണുന്നു.എറിയുന്നു.അടിയ്ക്കുന്നു.പന്ത് തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തപ്പെടുകയോ,പിടിക്കപ്പെടുകയോ,റണ്ണായിത്തീരുകയോ ചെയ്യുന്നു.ഓരോ ചെറിയ ചലനങ്ങള്‍ പോലും നാം കാണുന്നു.എന്നാല്‍ ഒരു സ്റ്റേഡിയത്തിലിരുന്ന് കളി കാണുമ്പോള്‍ ഇതൊന്നും കാണുന്നേ ഇല്ല.ഒരു ആകെത്തുക മാത്രമാണ് സ്റ്റേഡിയത്തിലിരുന്ന് കാണാന്‍ സാധിക്കുക.റേഡിയോ കമന്ററിക്കും അതിനേക്കാള്‍ വലുതായൊന്നും സാധിച്ചിരുന്നില്ല.എന്നാല്‍ സ്റ്റേഡിയത്തെ ക്യാമറകള്‍ കീറിമുറിച്ചപ്പോള്‍ കളി അത്യന്തം നാടകീയമായി.കാണികളുടെ ദൃശ്യങ്ങള്‍ കൂടി ചേര്‍ത്ത്,കളിയെ ഒരു തിരനാടകമായി പരിവര്‍ത്തിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു,ടി.വി. സം പ്രേഷണം.കളിയുടെ പ്രധാനമുഹൂര്‍ത്തങ്ങളെല്ലാം മന്ദതാളത്തില്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും കാണിച്ചു.അതോടെ ടി.വി യില്‍ കാണുന്ന ക്രിക്കറ്റ്,സ്റ്റേഡിയത്തിലിരുന്നു കാണുന്ന ക്രിക്കറ്റില്‍നിന്നും മറ്റൊന്നായി.സാമ്യത്തേക്കാളേറെ വൈജാത്യങ്ങളുള്ള ഒന്ന്.<br /><br />ടി.വി എല്ലാറ്റിനേയും അങ്ങനെ മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്ക്,നമ്മുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളെ മാറ്റിപ്പണിതു.അതിവേഗങ്ങളും അതിമന്ദതകളുമുള്ള ഒരു ദൃശ്യച്ചുഴിയില്‍ അത് നമ്മെക്കറക്കി.ഒരു വലിയ ലോകത്തെ അത് നമ്മുടെ ചെറിയ ശരീരങ്ങളിലേക്ക് തട്ടിമറച്ചിട്ടു.ആദ്യകാലത്ത് അതൊരുക്കിയ അത്ഭുതങ്ങളില്‍ നമ്മുടെ കണ്ണുകള്‍ പാറിനടന്നു.90കളില്‍ യുദ്ധം പോലും ടി.വി ഷോ ആയി മാറുകയുണ്ടായി.ഗള്‍ഫ് യുദ്ധം എങ്ങനെ സി.എന്‍.എന്‍ എന്ന ചാനലിനെ ലോകപ്രശസ്തമാക്കി എന്നതൊക്കെ ഇപ്പോള്‍ ചരിത്രമായിരിക്കുന്നു.രണ്ടുലോകയുദ്ധങ്ങളും നിരവധി ചെറുയുദ്ധങ്ങളും മനുഷ്യത്തത്തേയും മനുഷ്യനേയും ഭൂമിയില്‍ എന്താക്കി എന്ന് കാണിക്കാന്‍ എഴുത്തുകാരും സിനിമക്കാരും ചിന്തകരും ഒരു നൂറ്റാണ്ട് ശ്രമിച്ചുണ്ടാക്കിയതൊക്കെയും ഒരു രാത്രികൊണ്ട് സി.എന്‍.എന്‍ മറിച്ചിട്ടു.മുറിഞ്ഞ ശരീരങ്ങളും ചോരപ്പാടുകളും പുറപ്പാടുകളും കുടിയൊഴിക്കലുകളും കണ്ണീര്‍പ്പുഴകളും മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ക്രൂരതകളും പീഡനങ്ങളും നിറഞ്ഞ യുദ്ധം വളരെപ്പെട്ടെന്ന് ഒരു ടി.വി ഷോ ആയി.ഇന്തോ -പാക് ക്രിക്കറ്റ്മാച്ച് പോലെയായി.<br /><br />മറ്റൊരു തരത്തിലുള്ള ദൃശ്യസംസ്കാരം മലയാളിയില്‍ ഉടലെടുക്കുകയായിരുന്നു.എല്ലാം ആസ്വാദ്യകരമാക്കുന്ന ഒരു സംസ്ക്കാരം.നമുക്കുള്ള മാധ്യമങ്ങളില്‍ വച്ച് ഒരു പ്രതിസംസ്ക്കാരത്തെ(counter culture) ഒട്ടും പൊറുപ്പിക്കാത്ത ഒരിടമാണ് ടി.വി.അത് എല്ലാറ്റിനേയും വിനോദമാക്കുന്നു.നിരവധി പരസ്യങ്ങളും വൈകാരികാഖ്യാനങ്ങളും നിറഞ്ഞ അതിവിചിത്രമായ ഒരിടമാണത്.എല്ലാ കലാമാധ്യമങ്ങളും ഓര്‍മ്മയില്‍പ്പണിയുമ്പോള്‍ ടി.വി.മറവിയിലാണ് പണിയുന്നത്.ആ ദൃശ്യങ്ങള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതുതന്നെ ഇപ്പോള്‍ മായും എന്ന ഉറപ്പിലാണ്.മധുരയിലെ ക്ഷേത്രഗോപുരങ്ങള്‍ പോലെയോ,സിസ്റ്റൈന്‍ ചാപ്പലിലെ മൈക്കലാഞ്ജലോ സൃഷ്ടികള്‍ പോലെയോ,എടക്കലിലെ ഗുഹാചിത്രങ്ങള്‍ പോലെയോ മനുഷ്യത്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ഉറപ്പും ടി.വി.ദൃശ്യങ്ങള്‍ തരുന്നില്ല.നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ വായിക്കപ്പെട്ട പുസ്തകങ്ങള്‍ ലോകത്തുണ്ടായിട്ടുണ്ട്.നൂറാണ്ട് പ്രായമുള്ള സിനിമകള്‍ മനുഷ്യര്‍ കണ്ടേക്കും എന്ന് ഇന്നത്തെ നിലവെച്ച് വിലയിരുത്തുന്നതില്‍ തെറ്റില്ല. എന്നാല്‍ ഏതാനും ആണ്ടുകള്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന ഒന്നും ടി.വി ഇതേ വരെ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടില്ല.കാരണം ഇത്രമേല്‍ മറവിയെ ആശ്രയിക്കുന്ന മറ്റു മാധ്യമങ്ങള്‍ കുറവ്.<br /><br />ഒരു വസ്തുതയെ നൂറുനൂറായി കൊത്തിനുറുക്കിയാണ് ടി.വി. വസ്തുതയെ മറവിയിലേക്ക് തള്ളുന്നത്.ടി.വി യില്‍ ലോകം ഇന്നുമാത്രം നിലനില്‍ക്കുന്ന, നാളെ മറന്നുകളയാനുള്ള ഒന്നാണ്.ലോകത്തിലെ മുഴുവന്‍ പ്രക്രിയകളില്‍നിന്നും ടി.വി തുടര്‍ച്ച പിന്‍വലിച്ചു.ഇന്നത്തെ ലോകമല്ല നാളെ എന്ന ധാരണ പരക്കെ പ്രചരിപ്പിച്ചത് ടി.വി യാണ്.ടി.വി അതിന്റെ കാഴ്ച്ചക്കാരായി നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നത് ഒരു വ്യക്തിയേയോ അണുകുടുംബത്തേയോ ആണ്.ആദ്യകാലത്ത് കേരളത്തില്‍ അയല്പക്കങ്ങളുടെ അതിര്‍ത്തി ഭേദിക്കാന്‍ ടി.വി.നിമിത്തമായതു മറന്നല്ല ഇതു പറയുന്നത്.ആധുനികകാലത്ത് പിരിഞ്ഞ അയല്‍ക്കാര്‍ പിന്നീട് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ഒന്നിച്ചുകൂടിയത് ടി.വി യുള്ള വീട്ടിലായിരിക്കണം.പക്ഷേ അത് കുറച്ചുകാലമേ നിലനിന്നുള്ളൂ.നമ്മുടെ അഭിമാനത്വര അതിവേഗം നമ്മെ ടി.വി.ഉടമസ്ഥരാക്കി.ബാങ്കുകള്‍ അതിനൊപ്പം ഉയര്‍ന്ന് നമ്മെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു.<br /><br />പാപ്പുവാ ന്യൂഗിനിയയിലെ ആളുകള്‍ ടി.വി യെ ബാനിസ് എന്നാണ് വിളിക്കുന്നതെന്ന് സരായ് റീഡറിലെ ഒരു ലേഖനം പറയുന്നു.ബാനിസ് എന്നതിന് ആ ഭാഷയിലെ അര്‍ത്ഥം ഭിത്തി എന്നത്രേ.അപ്പുറം കാണാവുന്ന ഭിത്തി.അത് നമ്മെ അടുത്തുവരെയെത്താന്‍ അനുവദിക്കുന്നു.എന്നാല്‍ അപ്പുറത്തേയ്ക്കു കടക്കാന്‍ അനുവദിയ്ക്കുന്നില്ല.27 ദശലക്ഷം സെറ്റുകള്‍ മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന ആദ്യകാലത്ത് നാം ഉള്‍വലിഞ്ഞ കാഴ്ച്ചക്കാരായിരുന്നു.അതുല്പാദിപ്പിച്ച എല്ലാ ബിംബങ്ങളേയും ഒന്നും പ്രതികരിക്കാതെ തലയില്‍ ഏറ്റുവാങ്ങിയ കാഴ്ച്ചക്കാരന്‍. 80 ദശലക്ഷത്തോളം സെറ്റുകള്‍ ഉള്ള ഇന്ന് നാം അത്രയ്ക്കും ഉള്‍വലിഞ്ഞവരല്ല.നാം ടി.വി യുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് കുറച്ചുകൂടി നീങ്ങിയിരിക്കുന്നു.ഒരു ഒളിച്ചുനോട്ടക്കാരനെപ്പോലെ.ടി.വി എന്ന ദ്വാരത്തിലൂടെ നാം ഒളിച്ചു നോക്കുന്നു.ലോകം ഹരം പിടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അശ്ലീലമായി നമുക്കുമുമ്പില്‍ തെളിയുന്നു.മുറിയില്‍ എന്തു നടന്നാലും ഒളിച്ചുനോട്ടക്കാരനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വിനോദം മാത്രം.ജീവിതത്തിലെ ഒളിച്ചുനോട്ടക്കാരന് എന്തും സംഭവിക്കാം.ഭയവും അനിശ്ചിതത്വവും അയാളുടെ കൂടെയുണ്ട്.അയാള്‍ പിടിക്കപ്പെടാം.നാട്ടുകാരുടെ തല്ലുവാങ്ങാം.ആരെയാണോ അയാള്‍ ഒളിഞ്ഞുനോക്കുന്നത്,അവര്‍ അയാളെ കണ്ടേക്കാം.അതുവഴി അയാളുടെ സാമൂഹ്യപദവിയ്ക്ക് ഇടിവു സംഭവിച്ചേയ്ക്കാം.എന്നാല്‍ ടി.വി യിലെ ഒളിഞ്ഞുനോട്ടം പരസ്പരധാരണയില്‍ നടത്തുന്ന ഒന്നാണ്.ടി.വി യ്ക്കുള്ളിലെ ദൃശ്യങ്ങള്‍ക്കറിയാം തന്നെ ആരോ ഒളിഞ്ഞുനോക്കിക്കോണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന്.ആ നോട്ടക്കാരനെ ഹരം പിടിപ്പിക്കുന്നതിനായി അയാളുടെ കണ്മുമ്പില്‍ നടിക്കുക എന്നതാണ് ദൃശ്യങ്ങളുടെ ജോലി.ആ നടനത്തിന് നിയോഗിക്കപ്പെടുന്നത് യുദ്ധമോ പട്ടിണിയോ ദേശമില്ലായ്മയോ കൊണ്ട് കഷ്ട്ടപ്പെടുന്നവരും ആയേക്കാം.ഇരകളുടെ രാജാപാര്‍ട്ട് ടി.വിയില്‍ അതിസാധാരണം.‘ഓന്ത് ഒരു തുള്ളി മുതല‘യാണെന്ന് ലോര്‍ക്ക എഴുതി.പക്ഷേ ടി.വി യിലെ ഓന്ത് ഒരു തുള്ളിപോലും യഥാര്‍ത്ഥ ഓന്തല്ല.അതൊരു നിര്‍മ്മിതിയാണ്.വസ്തുതകളെ അടിച്ചുടച്ച് ആ കഷണങ്ങളെ വ്യത്യസ്തരീതിയില്‍ കൂട്ടിവച്ചുണ്ടാക്കിയ നിര്‍മ്മിതി.ടി.വി ചാനലുകള്‍ പണീമുടക്കിയ ദിവസം അതിനുമുന്നില്‍ റിമോട്ടുമായിരിക്കുന്ന മനുഷ്യനാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ദുരന്താത്മകമായ ബിംബം എന്ന് ബോദ്രിയാര്‍ദ് പറയുകയുണ്ടായി.ആ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കാന്‍ കഴിയുകയാണെങ്കില്‍ നാം എന്താണ് കാ‍ണുക?നിരാശ? ശൂന്യത?സ്വന്തം സാഹചര്യങ്ങള്‍ അന്യമായിത്തീര്‍ന്ന ഒരാളുടെ അന്ധത?അതുമല്ലെങ്കില്‍ മരണം?<br /><br />(അവസാനിച്ചു.<br />നന്ദി:ഇതിലേയ്ക്ക് എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ച കണ്ടാണശ്ശേരി വായനശാലാ പ്രവര്‍ത്തകര്‍,വി.കെ.ശ്രീരാമന്‍,കെ.എ.മോഹന്‍ ദാസ്)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-3317334811029358215?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-680312292866543302008-03-12T09:28:00.000-07:002008-03-13T10:20:13.631-07:00അതെ.60കളിലേയും 70കളിലേയും മുഖ്യധാരാസിനിമകള്‍,പ്രത്യേകിച്ച് ബി,സി, ക്ലാസ്സ് തിയ്യേറ്ററുകളില്‍ തുടര്‍ച്ചയായി പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചുവന്ന പ്രേംനസീറിന്റെ സി.ഐ.ഡി പടങ്ങള്‍ നമ്മുടെ ഉടലിനും ഡ്രസ്സ്കോഡിനും പൊതുവേ ‘സ്വയം പ്രദര്‍ശനം‘(appearence)എന്ന് നാം വിളിക്കുന്ന ബോധത്തിന് നല്കിയിട്ടുള്ള സംഭാവനകള്‍ ചെറുതല്ല.നമ്മുടെ നടത്തം മാറി.താന്‍ എപ്പോഴും വെള്ളിത്തിരയിലാണ് എന്ന മട്ടില്‍ ലോകത്തോട് പെരുമാറുന്നവര്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടുതുടങ്ങി.ദൂരെ ഒരു നഗരമുണ്ടെന്നും അവിടെ ചെന്നുപറ്റാന്‍ സാധിച്ചാല്‍ ഏവര്‍ക്കും രക്ഷപ്പെടാനാകും എന്ന ബോധം നാമറിയാതെ നമ്മില്‍ രൂഢമൂലമായി.അക്കാലത്തായിരുന്നു നഗരത്തിലേക്കുള്ള ഒളിച്ചോട്ടങ്ങള്‍ നമ്മുടെ ഗ്രാമങ്ങളില്‍ അധികരിച്ചത്.നഗരത്തില്‍ പോയി മടങ്ങിവരുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളല്ലെന്നും നിങ്ങളുടെ സാമൂഹ്യപദവി ഗണ്യമായി ഉയരുമെന്നും സിനിമ ഉദ്ബോധിപ്പിച്ചു.അതിനാല്‍ അറുപതുകളിലും എഴുപതുകളിലും ബി,സി,ക്ലാസ്സ് തിയേറ്ററികളില്‍ നിറഞ്ഞോടിയ സിനിമകളുടെ പ്രമേയം എന്തുമാകട്ടെ,അതിന്റെ സാംസ്കാരികമായ ഉള്ളടക്കം ഒന്നേ ഒന്നായിരുന്നു-നാഗരികത.റിമോട്ട് കണ്ട്രോളറുകളള്‍കൊണ്ട് തുറക്കാവുന്ന വാതിലുകള്‍ നഗരകേന്ദ്രിതമായ ഒരു സാങ്കേതികബോധം നമ്മില്‍ വളര്‍ത്തി.വളരെ വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞ്,യഥാര്‍ത്ഥ റിമോട്ട് കണ്ട്രോളറുകളും മൊബൈല്‍ഫോണുകളുമൊക്കെ സ്വായത്തമായ കാലത്ത്,അവ ഉപയോഗിച്ച് ടി.വി. പ്രവര്‍ത്തിപ്പിക്കുമ്പോള്‍,ദൂരേയ്ക്ക് വിളിക്കുമ്പോള്‍,നമുക്കുള്ളില്‍ ഉണരുന്ന പ്രാഗ്ബോധം ഒന്നു സൂക്ഷ്മമായപഗ്രഥിച്ചാല്‍ മനസ്സിലാക്കാവുന്ന ഒരു വസ്തുതയുണ്ട്.അത് സി.ഐ.ഡി.നസീര്‍ ഒരു പ്രത്യേകചക്രം തിരിച്ചപ്പോള്‍ തുറക്കപ്പെട്ട ഇടനാഴിയാണ്.സാങ്കേതികത തുറന്നുതന്ന ഇരുണ്ടവഴിയിലൂടെ നാം ചലിച്ചതും നസീറിനെപ്പോലെത്തന്നെയാണ്.എന്താണ് ഉള്ളില്‍ നമ്മെ കാത്തിരിക്കുന്നതെന്നറിയാതെ.എന്തോ അവിടെ ഉണ്ട്.ഒന്നുകില് ജീവനെടുക്കുന്ന വില്ലന്‍.അല്ലെങ്കില്‍ സ്വതന്ത്രയാക്കപ്പെടേണ്ട കാമുകി.<br /><br />ഇങ്ങനെ ഒരു നാഗരികസങ്കല്പ്പത്തെ നാട്ടിന്‍പുറത്തെ സൂക്ഷ്മകോശങ്ങളിലേയ്ക്ക് കുത്തിവെയ്ക്കുക എന്ന ദൌത്യമാണ് തിയ്യേറ്ററുകള്‍നിര്‍വഹിച്ചത് എന്നു പറയാം.അക്കാലത്തെ രാഷ്ട്രീയസാഹചര്യങ്ങളെല്ലാം തന്നെ അതിന് അനുകൂലമായിരുന്നു.വന്‍ അണക്കെട്ടുകളേയും വ്യവസായശാലകളേയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയ നെഹ്രുവിയന്‍-സോവിയറ്റ് രാഷ്ട്രസങ്കല്‍പ്പനത്തിന് അനുകൂലമായ ഒന്നായിരുന്നു അത്.<br /><br />1990 കളോടെ സിനിമാതിയേറ്ററുകള്‍ നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ പ്രതിസന്ധിയിലായിത്തുടങ്ങി.പലതും അടച്ചു പൂട്ടി.ചിലത് കല്യാണമണ്ഡപങ്ങളായി.പലതും പൊളിച്ചുകളഞ്ഞു.1980കളില്‍ ഉച്ചസ്ഥായിയിലെത്തിയ സിനിമാതിയേറ്ററുകളുടെ പുഷ്കലത വളരെപ്പെട്ടെന്ന് ഇടിഞ്ഞു.പല കാരണങ്ങള്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെട്ടു.ടി.വി.യുടെ വ്യാപനമായിരുന്നു അതില്‍ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്ന്.<br /><br />1970കള്‍ക്കും 1990കള്‍ക്കും ഇടയ്ക്ക് കേരളത്തില്‍ നടന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു മാറ്റം ഗള്‍ഫിലേക്കുള്ള കുടിയേറ്റമായിരുന്നു.കേരളത്തിലെ ഒരു വലിയ വിഭാഗം ജനങ്ങള്‍ക്ക് സാമൂഹ്യമായ ചലനാത്മകത നല്‍കാന്‍ ഈ കുടിയേറ്റത്തിനു കഴിഞ്ഞു.കേരളീയരുടെ ഉടലില്‍ പ്രധാനപ്പെട്ട നിരവധി മാറ്റങ്ങള്‍ നടന്നത് ഇക്കാലത്താണ്.ഉടല്‍ കൂടുതല്‍ വര്‍ണ്ണാഭവും സുഗന്ധവാഹിയുമായി.വീടകങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ സാധനങ്ങള്‍ കൊണ്ടുനിറഞ്ഞു.റേഡിയോയ്ക്കു പകരം മറ്റു പാട്ടുപെട്ടികള്‍ വന്നു.1990കളില്‍ ആഗോളവത്ക്കരണത്തിലേയ്ക്കും ഉദാരവത്ക്കരണത്തിലേയ്ക്കുമുള്ള ചുവടുവയ്പുകള്‍ ഇന്ത്യന്‍ ഭരണകൂടം നടത്തുന്നതിനു മുമ്പു തന്നെ കേരളീയരുടെ മാര്‍ക്കറ്റിന്റെ സ്വഭാവം മാറിത്തുടങ്ങി.കാഴ്ച്ചശീലങ്ങള്‍ ടി.വി. വന്നതോടെ അപ്പാടെ മാറി.90കളില്‍ത്തന്നെ 27ദശലക്ഷം ടി.വി.കള്‍ ഇന്ത്യയില്‍ വിറ്റഴിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന് കണക്കുകള്‍ പറയുന്നു.ടി.വി യ്ക്കൊപ്പം തന്നെ വീഡിയോലൈബ്രറികളും സൂപ്പര്‍മാര്‍ക്കറ്റുകളും കേരളത്തില്‍ സുപരിചിതമായിത്തീര്‍ന്നു.70കളില്‍ വെള്ളിത്തിര പ്രവചിച്ച നഗരം 90കളില്‍ നമുക്കു മുന്നില്‍ നിവര്‍ന്നു.തിയ്യേറ്ററുകള്‍ എന്തിന്റെ ഏജന്റായിരുന്നോ,ആ നാഗരിക സ്വപ്നത്തെ,ആ കാല്പനികതയെ,നമ്മുടെ തെരുവുകളും വീടുകളും ഏറ്റെടുക്കുകയായിരുന്നു<br /><br />(അവസാനിച്ചിട്ടില്ല)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-68031229286654330?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-72416742289995444792008-03-04T20:33:00.000-08:002008-03-05T00:16:49.817-08:00ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ ആദ്യമായി ഒരു സിനിമാതിയ്യേറ്റര്‍ വരുന്നത് 1970കളിലാണ്.അത് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ ഉണ്ടാക്കിയ സംസ്കാരികസ്വാധീനം ചെറുതായിരുന്നില്ല.ഇടവഴികളിലും പണിസ്ഥലങ്ങളിലും അടുക്കളയിലും സ്കൂളിലും ലൈബ്രറിയിലും ആ സാന്നിദ്ധ്യം പല തരത്തില്‍ എത്തി.ശബ്ദമായും രേഖകളായും.ശേഷം വെള്ളിത്തിരയില്‍ എന്ന ശൈലിയിലൂടെ അത് പുതിയൊരു സ്ഥലത്തിന്റെ ഉദയം ആഘോഷിച്ചു.വെള്ളിത്തിര.വലിച്ചു കെട്ടിയ വെള്ളത്തുണി.അതിലാടുന്ന നാടകങ്ങള്‍ കാണാന്‍ ആബാലവൃദ്ധം ജനങ്ങള്‍ ഇരമ്പിക്കയറി.അതൊരു മതേതരമായ,ജാത്യേതരമായ ഇടമായിരുന്നു.കേരളത്തില്‍ ഇത്ര മതേതരമായ ഇരിപ്പും മതേതരമായ ആസ്വാദനവും അതിനുമുമ്പ് നടന്നിട്ടില്ല.<br /><br />നൂറുകൊല്ലങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം ലൂമിയര്‍ സഹോദരര്‍ ആദ്യമായി സിനിമ കാണിച്ചതിനെപ്പറ്റിയുള്ള കഥയോ വസ്തുതാകഥനമോ,ശരിയായോ തെറ്റായോ നമുക്കിടയില്‍ പ്രചരിച്ചിട്ടുണ്ട്.തീവണ്ടി വന്നുനില്‍ക്കുന്ന ദൃശ്യമായിരുന്നു അവര്‍ ആദ്യമായി കാണിച്ചത്.അതു കാണാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടവരില്‍ ഫ്രാന്‍സിലെ പണക്കാരും അറിവുള്ളവരും പ്രഭ്വികളും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു.തീവണ്ടിയുടെ വരവ് കണ്ട് അവരെല്ലാവരും പേടിച്ച് ചിതറി.വസ്തുതയേക്കാളും വലിയ വസ്തുതയായി,യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തേക്കാളും വലിയ പകര്‍പ്പായി,അവര്‍ സിനിമയെ അനുഭവിച്ചു.വളരെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ സിനിമ ചെയ്തതും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല.‘തിരുവിളയാട‘ലിലെ ശിവനെക്കണ്ട് ചിലര്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു.ഇടവേളയുടെ നേരത്ത് സിനിമതീര്‍ന്നു എന്നു കരുതി ചിലര്‍ ഇറങ്ങിപ്പോന്നു.കുട്ടികള്‍ ദേവാസുരയുദ്ധത്തിന്റെ സാക്ഷ്യം താങ്ങാനാകാതെ നിലവിളിച്ചു.പുറത്തെ കപ്പലണ്ടി മിഠായികളും മറ്റ് നാടന്‍ മധുരങ്ങളും അവരെ ശമിപ്പിച്ചു.<br /><br />അതെ.വെള്ളിത്തിരയിലാണ് ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകള്‍ ആദ്യമായി ഒന്നിച്ചു വിടര്‍ന്നത്.കേരളത്തിലെ ഏതു പ്രദേശവും എന്നപോലെ 1960-70 കളില്‍ അഷ്ടിക്കു വകയില്ലാത്തവരും അന്നന്നത്തെ കൂലിയില്‍ അന്നന്നു കഴിച്ചുകൂട്ടുന്നവരും ഭൂവുടമകളും ഉദ്യോഗസ്ഥരാകാന്‍ ഭാഗ്യമുണ്ടായ ആദ്യത്തേയും രണ്ടാമത്തേയും തലമുറയില്‍പ്പെട്ടവരും അടങ്ങിയ ഒരു കൂട്ടമായിരുന്നു ഞങ്ങളും.അവരില്‍ ചിലര്‍ ശ്രീനാരായണഗുരുവിനെക്കണ്ടതും ഗാന്ധിജിയെത്തൊട്ടതും സ്മരിക്കുമായിരുന്നു.അന്നേരം അവരുടെ കണ്ണുകള്‍ വിടരുമായിരുന്നു.ചിലര്‍ ഇ.എം.എസ്സിനെ,ഏക്കേജിയെ കേള്‍ക്കാന്‍ കഷ്ടപ്പെട്ട് പോകുമായിരുന്നു.ക്ഷേത്രപ്രവേശനം അനുവദിച്ചുകിട്ടിയതിനാല്‍ ഗുരുവായൂരപ്പനെക്കണ്ടും കുറേ കണ്ണുകള്‍ നിര്‍വൃതിയാല്‍ തുറന്നിരുന്നു.ഉത്സവങ്ങളായിരുന്നു മറ്റൊരു കാഴ്ചസ്ഥലം.എന്തൊക്കെ ജാതി,മത പരിഗണനകള്‍ അതിനുപിന്നിലുണ്ടെങ്കില്‍പ്പോലും എല്ലാവരേയും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന വഴക്കം ഉത്സവങ്ങള്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു.കാഴ്ചയിലൂടെയും കേള്‍വിയിലൂടെയും ഉള്ളില്‍ കയറിപ്പറ്റുന്ന ഒരു ആനന്ദസങ്കല്‍പ്പം ഉത്സവങ്ങളുടെ ഉള്ളടക്കത്തിലുണ്ട്.ഉത്സവപ്പറമ്പില്‍ നാം റോഡില്‍ നടക്കുന്ന പോലെയല്ല നടക്കുക.നമ്മുടെ സിവില്‍ ശീലങ്ങളെ മുഴുവന്‍ നിരാകരിക്കുന്ന ഒരു ക്രമമില്ലായ്മ ഉത്സവങ്ങള്‍ക്കുണ്ട്.അതില്‍ ഒരു ഗോത്രകലയുടെ കരുത്തുണ്ട്.പ്രകൃതിയും പ്രപഞ്ചവും വ്യക്തിയും സാമൂഹ്യബന്ധങ്ങളും ഒക്കെ അലിഞ്ഞലിഞ്ഞ് ഒന്നാകുന്ന ഒരു രാസവിദ്യ ഉത്സവങ്ങളിലുണ്ട്.the labrynth of solitude ല്‍ മെക്സിക്കരുടെ ഉത്സവത്തെപ്പറ്റി ഒക്റ്റേവിയോപാസ് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. സാധാരണ അന്തര്‍മുഖനായി കാണപ്പെടുന്ന മെക്സിക്കന്‍,ഉത്സവദിവസങ്ങളില്‍ അലറിവിളിക്കുകയും അട്ടഹസിക്കുകയും അക്രമങ്ങള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലേയ്ക്ക് തന്നെത്തന്നെ തുറന്നുവിടുന്നതിനെപ്പറ്റിയാണ് അതില്‍ പറയുന്നത്.കൊടുങ്ങല്ലൂര്‍ ഭരണി ഒരു പ്രാവശ്യം കണ്ടവര്‍ക്കറിയാം,ഉത്സവം നമ്മുടെ കണ്മുമ്പില്‍ തുറന്നിടുന്നതെന്തെന്ന്.സാധാരണ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളില്‍ ഒരു പുല്‍പ്പായ നിവര്‍ത്തിയിടാന്‍പോലും ശേഷിയില്ലാത്ത വൃദ്ധര്‍ അന്ന് ചെമ്പട്ടുടുത്ത് ഉറഞ്ഞുതുള്ളി നെറുകവെട്ടിപ്പൊളിച്ച് ചോരയൊലിപ്പിച്ച് കാഴ്ച്ചയുടെ ചലിക്കുന്ന ഗോപുരങ്ങളായി നമുക്ക് മുന്നില്‍ നിറയും.ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയല്ല അത്.കലയുടെ ശക്തിയാണ്.ഗോത്രകലയുടെ ശക്തി.അത് സങ്കടവും നിരാശയും നിറഞ്ഞ ഉടലില്‍നിന്ന്,ഉയിരില്‍ നിന്ന് പ്രാചീനമായ ഒരു ഗോത്രജീവിതശക്തിയെ പുറത്തു ചാടിക്കുന്നു.ആഴത്തിലെ ഭൂതകാലത്തെ ,ഒരു പ്രാചീനഗോത്രസമത്വത്തെ പില്‍ക്കാലത്തുണ്ടായ വിലക്കുകളില്‍നിന്ന് പുറത്തെത്തിക്കുകയാണവര്‍.ജീവിതസാഹചര്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കിവെച്ച എല്ലാ തടവറകളില്‍ നിന്നും മനുഷ്യന്‍ അവന്റെ/അവളുടെ സ്വേച്ഛയിലെത്തുന്നു.<br /><br />ഇത്രയൊക്കെയായിരുന്നു, ഞങ്ങളുടെ കലകള്‍,കാഴ്ചകള്‍.ക്ലാസ്സിക്ക് കലകളുടെ പഠിപ്പ് അവിടെ എത്തിയിട്ടില്ലായിരുന്നു.നാടന്‍ കലകള്‍ പരിമിതവൃത്തത്തില്‍ കെട്ടിനിന്നു.<br /><br />ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് സിനിമാതിയ്യേറ്ററുകള്‍ കാഴ്ച്ചയുടെ അണുനിലയങ്ങള്‍ പോലെ കേരളത്തിലെമ്പാടും സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നത്.ഒരു സവിശേഷവ്യക്തിത്വത്തിനു വേണ്ടി കൊതിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ ഇടയിലേക്കാണ് അത് വന്നത്.അക്കാലത്ത്, തൊഴിലാളികള്‍ക്ക് ആത്മാഭിമാനത്തില്‍ ഊന്നിയുള്ള ഒരു വ്യക്തിബോധം രാഷ്ട്രീയചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായി വന്നു ചേര്‍ന്നിരുന്നു.അപകര്‍ഷതയെ അത് അതിജീവിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു.അതുപോലെ ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ക്ക് തങ്ങളുടെ അറിവുകൊണ്ടും പദവി കൊണ്ടും പ്രപിതാമഹാന്മാരുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായൊരു ലോകബോധം കൈവന്നിരുന്നു.ഭൂവുടമകളുടെ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാത്ത പദവിയെ രാഷ്ട്രീയ മുന്നേറ്റങ്ങള്‍ ഇളക്കം തട്ടിച്ചിരുന്നു.അങ്ങനെ, പുതിയൊരു വ്യക്തിത്വത്തിന് ,ഉള്ളിന്റേയും പുറത്തിന്റേയും മാറ്റത്തിന് ദാഹിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടേ ഇടയിലേക്കാണ്,സിനിമ വന്നു വീണത്.അതോടെ ഉടല്‍ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ട ഒന്നായിമാറി.ജാതിചിഹ്നങ്ങള്‍ കൊണ്ടാണ് അതു വരെ ഉടലുകള്‍ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടത്.കേരളത്തിന്റെ നവോത്ഥാനപ്രസ്ഥാനവും തുടര്‍ന്നുണ്ടായ ദേശീയപ്രസ്ഥാനവും ഇടതുപ്രസ്ഥാ‍നവും ആഞ്ഞുപരിശ്രമിച്ചിട്ടും ,ഉടലിന്മേലുള്ള ജാതിസ്വാധീനം കുറയാതെ തുടര്‍ന്നു.വളരെ പ്രസിദ്ധമായ ഒരു കഥയുണ്ട്.ശ്രീനാരായണനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി.തീവണ്ടിയില്‍ വച്ച് ഗുരുവിനെ പരിചയപ്പെടാന്‍ സാധിച്ച ഒരാള്‍,അയാള്‍ക്ക് ഗുരുവിനെക്കുറിച്ചൊന്നും അറിഞ്ഞുകൂടാ,ചോദിച്ചു.”പേര്?”.”നാരായണന്‍” എന്ന് ഗുരു മറുപടി പറഞ്ഞു.”ജാതി?” എന്ന് അടുത്ത ചോദ്യം.”കണ്ടാലറിയില്ലേ?”എന്ന് ഗുരുവിന്റെ മറുചോദ്യം.”ഇല്ല” എന്നു മറുപടി കിട്ടിയപ്പോള്‍ ഗുരു അവസാനത്തെ കനമുള്ള വാചകം മൊഴിഞ്ഞു.”കണ്ടാലറിയാത്തത് എങ്ങനെ കേട്ടാലറിയാം?”<br /><br />ഇത് ഗുരു പറയുന്നത് തീവണ്ടി എന്ന നാഗരികഗതാഗത സംവിധാനത്തിനുള്ളില്‍ വച്ചാണ്.ഒപ്പം ജാതിചിഹ്നങ്ങള്‍ വെടിഞ്ഞ ഒരു സന്യാസവേഷത്തിനുള്ളില്‍ ഇരുന്നും.ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിന്‍പുറത്ത് 70 കളുടെ തുടക്കം വരെ,എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത്,ജാതി ‘കണ്ടാലറിയാ‘മായിരുന്നു .അവരുടെ ഉടലുകളും ഉടുപ്പുകളും ഒരിക്കലും ജാതിചിഹ്നങ്ങളില്‍ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.തെങ്ങു കയറുന്നവര്‍ക്കും ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ക്കും ജന്മികള്‍ക്കും പാടത്ത് പണിയെടുക്കുന്നവര്‍ക്കും വെവ്വേറെ ‘ഡ്രെസ്സ് കോര്‍ഡ്’ ആയിരുന്നു.ചരിത്രം അതിന്റെ ചാലുകള്‍ അടയാളപ്പെടുത്തിയ മുഖങ്ങളുടെ കാഴ്ച സുലഭമായിരുന്നു<br /><br />സിനിമ ഏറ്റവും ആദ്യം മാറ്റം വരുത്തിയത് ഉടലിനെക്കുറിച്ചും വസ്ത്രധാരണത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള ഈ സങ്കല്‍പ്പങ്ങള്‍ക്കായിരുന്നു.സിനിമ വന്നതില്‍ പിന്നെയാണ് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിന്‍പുറത്ത് കണ്ണാ‍ടികള്‍ ഇത്രയും അധികമായത്.തിയ്യേറ്ററുകള്‍ വ്യാപകമാ‍യതിനു ശേഷം തന്നെയാണ് നാം കണ്ണാടികള്‍ക്കുമുന്നില്‍ ഇത്രയും സമയം ചെലവിടാന്‍ തുടങ്ങിയതും.നാട്ടിന്‍പുറങ്ങളില്‍ സലൂണുകള്‍ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.അവിടെ വച്ച് നിരവധി പ്രതിബിംബങ്ങളില്‍ നാം നമ്മെത്തന്നെ നായകരായിക്കണ്ടു.പ്രിയ നായകന്റെ പോലെ മുടി മുറിച്ചു.അതു പോലെ പുകയൂതാന്‍ പഠിച്ചു.നാം നമ്മില്‍ മറ്റൊരു സ്വത്വത്തെ ആവാഹിക്കുകയായിരുന്നു.അതു വരെ നമ്മുടെ ദേഹത്ത് കയറിയിരുന്നത് ദൈവങ്ങളും ജാതിയും രാഷ്ടീയവുമായിരുന്നു.എന്നാല്‍ നായകനിലൂടെ,നായികയിലൂടെ, നമ്മിലേയ്ക്ക് മറ്റൊരു ബാധ വന്നു കയറി.ആ ബാധയുടെ യഥാര്‍ത്ഥപേര്‍ നാഗരികത എന്നായിരുന്നു<br /><br /> (തീര്‍ന്നില്ല)<br />2008 മാര്‍ച്ച് 2 ന് കണ്ടാണശ്ശേരി ഗ്രാമീണ വായനശാലയില്‍ വച്ചു നടത്തേണ്ടി വന്ന പവിത്രന്‍ സ്മാരക പ്രഭാഷണത്തിന്റെ ഒന്നാം ഭാഗം<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-7241674228999544479?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-16547900978326626722008-02-08T21:23:00.000-08:002008-02-08T22:01:16.192-08:001<br />നിദ്രയോട് വരാന്‍പറയാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്കാവില്ല.<br />അതിനെ സ്വപ്നം കാണാനേ കഴിയൂ.<br />ഒരു എയര്‍ കണ്ടീഷന്‍ഡ് മുറിയില്‍<br />മൂട്ടയില്ലാത്ത ഒരു പതുപതുത്ത മെത്ത ഒരുക്കാനും.<br /><br />നിങ്ങളുടെ ഉറക്കമില്ലായ്മയോട്<br />എങ്ങനെ “ശുഭരാത്രി” പറയണമെന്ന്<br />പഠിപ്പിക്കാന്‍ യേശുവിനാകില്ല.<br /><br />നിങ്ങളുടെ ഉണര്‍ച്ചരോഗത്തിന്<br />എങ്ങനെ താരാട്ടുപാടണമെന്ന്<br />പഠിപ്പിക്കാന്‍ പുണ്യാളര്‍ക്കും.<br /><br />പ്രാര്‍ത്ഥനകളും കുമ്പസാരങ്ങളും<br /> വിഫലം.<br />മരുന്നുകളും<br />“എങ്ങനെ നന്നായ് ഉറങ്ങാം”<br />എന്ന അമേരിക്കന്‍ ബെസ്റ്റ് സെല്ലറും പോലെ.<br /> 2<br />ഉറക്കത്തിന്റേയും ദൈവത്തിന്റേയും സാക്ഷാത്കാരത്തിന്റേയും<br />ലളിതമായ തുടക്കങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി<br />നിങ്ങള്‍ നന്നായ് പണിയെടുക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.<br />നിങ്ങളുടെ തോളില്‍<br />നിങ്ങളെത്തന്നെ<br />നിങ്ങള്‍ ചുമക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.<br /><br />കരച്ചിലില്‍ ഉലയുന്ന ആ കുഞ്ഞിനെ<br />നിങ്ങളുടെ ഉത്കണ്ഠകള്‍<br />ജന്മാവകാശമായ് പകര്‍ന്നുകിട്ടിയ<br />രോഗിയായ ആ കുഞ്ഞിനെ<br />സ്നേഹത്തോടെ തലോടൂ.<br />അവനോട് നാടോടിക്കഥകള്‍ പറയൂ.<br />നേഴ്സറിപ്പാട്ടുകള്‍ പാടൂ.<br />ഇരുണ്ട മേഘങ്ങള്‍<br />ചന്ദ്രനുമായ് കളിക്കുന്നത്<br />കാട്ടികൊടുക്കൂ<br />അവന് താരകളെ കാട്ടൂ...<br />വേനലില്‍ ഇലയൂരിയ<br />വൃക്ഷങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ,<br />ആ മരങ്ങളില്‍ പൂത്ത തിളങ്ങുന്ന പൂക്കള്‍ പോലെ<br />താരകള്‍ മിന്നുന്നത് കാട്ടൂ.<br />എങ്ങനെ നല്ല കുട്ടിയായ് വളരാമെന്ന്<br />എന്നിട്ടവനോട് പറയൂ.<br />രാമനെ,ബുദ്ധനെ,ക്രിസ്തുവിനെപ്പറ്റി<br />മനസ്സിലായാലും ഇല്ലെങ്കിലും<br />അവനോട് പറയൂ.<br /><br />നിങ്ങള്‍ ഉറക്കത്തിലേക്ക്<br />വീഴും വരെ<br /><br /><br /><br />ഗോപാ‍ല്‍ ഹൊണാല്‍ഗെരെ<br />വിവ:പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-1654790097832662672?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-89553102326120539672008-02-02T21:10:00.000-08:002008-02-02T21:31:52.595-08:00വെറും പൊങ്ങച്ചത്തിന്റെ തലമുറക്കാരേ,<br />നീണ്ട ഉറുമ്പുതീനി നാക്കുകൊണ്ട് വാചകമടിക്കുന്നവരേ,<br />ശ്രദ്ധിക്കൂ:<br /><br />റൊട്ടിയില്‍ വെണ്ണപുരട്ടുമ്പോള്‍<br />ഒരുറുമ്പ്<br />അതില്‍ പതിഞ്ഞുപോയി.<br />ഞാനതിനെ<br />ഒരു തീപ്പെട്ടിക്കൊള്ളിയാല്‍<br />പൊക്കിയെടുത്തു.<br />ഇത്തിരിപ്പോന്ന ഒരു ജീവിക്ക്<br />ഇത്തിരിപ്പോന്ന അതിന്റെ ജീവിതം നയിക്കാന്‍<br />ഇത്തിരിപ്പോന്ന ഒരു സഹായം<br />ഞാന്‍ ചെയ്തുകൊടുത്തു<br /><br />ഞാന്‍ നിങ്ങളേക്കാള്‍ സന്തുഷ്ടനാണ്.<br />ആ ഉറുമ്പ് എന്നേക്കാള്‍ സന്തുഷ്ടനാണ്.<br /><br />ഉറുമ്പ്<br /> അതിന്റെ മാളത്തിലേയ്ക്ക്<br />വായില്‍<br />ഒരു പഞ്ചസാരത്തരിയും പേറിപ്പോകുന്നു.<br />ഉറുമ്പുകള്‍<br />അവയുടെ പ്രാപ്തിയ്ക്കനുസരിച്ച്<br />പണിയെടുക്കുന്നു.<br />ആവശ്യങ്ങള്‍ നിവര്‍ത്തിക്കുന്നു.<br />അവര്‍ക്കറിയില്ല<br />ആരാണ് മാര്‍ക്സ്,ആരാണ് മാവോ എന്ന്.<br /><br /><br /><br />ഗോപാല്‍ ഹൊണാല്‍ഗെരെ<br />വിവ:പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-8955310232612053967?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-88285854852178557702008-01-25T07:36:00.000-08:002008-01-25T08:29:26.778-08:00മഴ പെയ്യും<br />മഴ പെയ്യും<br />കടുവകളുടേയും മയിലുകളുടേയും<br />ആനകളുടേയും സിംഹങ്ങളുടേയും<br />ആകൃതിയില്‍ മുറിക്കപ്പെട്ട്<br />പാര്‍ക്കില്‍ നില്‍ക്കുന്ന<br />ചെടികള്‍ക്കുമേല്‍.<br /><br />മഴ പെയ്യും<br />മഴ പെയ്യും<br />ചെടികള്‍ വീണ്ടും ചെടികള്‍ ആയിത്തീരും.<br /><br /><br /><br />ഗോപാല്‍ ഹൊണാല്‍ഗെരെയുടെ ഇംഗ്ലീഷ് കവിത.<br />വിവര്‍ത്തനം:പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-8828585485217855770?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-49398446357534101812008-01-06T08:21:00.000-08:002008-01-06T08:49:26.772-08:00തൊഴില്‍ സ്ഥലത്ത് ദിവസം മുഴുവന്‍ “ശരി ശരി”.<br />ഉദ്യോഗത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക ഭാഷ ഇതാണ്.<br /><br />വീട്ടില്‍,കുടുംബം മുഴുവനും, “ശരി ശരി”<br />മാതാപിതാക്കള്‍ക്കും കുട്ടികള്‍ക്കുമിടയിലെ പുതുഭാഷ ഇതാണ്.<br /><br />ബീര്‍പാര്‍ലറില്‍ എങ്ങോട്ടുതിരിഞ്ഞാലും “ശരി ശരി”<br />വാദിക്കാനും ചര്‍ച്ചചെയ്യാനും പറ്റിയ ഏറ്റവും നല്ല ഭാഷ ഇതാണ്.<br /><br />ജാഥകളിലും യോഗങ്ങളിലും “ശരി ശരി”<br />രാഷ്ട്രീയം നന്നായ് മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഈ ഭാഷ ഉപയോഗിക്കൂ.<br /><br />കിടക്കയില്‍,ഉറങ്ങുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, “ശരി മുത്തേ”<br />ആഗ്രഹങ്ങള്‍ ഈ ഭാഷയില്‍ എളുപ്പം നിര്‍മ്മിക്കപ്പെടുന്നു.നടപ്പിലാകുന്നു.<br /><br />എനിക്കറിയില്ല, സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലും ഇങ്ങനെയായിരിക്കാം.<br />അതേ “ശരി ശരി” എല്ലായിടത്തും.<br />എന്നാല്‍ എന്റെ ഭാഷയിലോ?<br />അത് കര്‍ശനമായ് നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു.<br /><br /><br /><br />ചിരിക്കുറെ ചിരിക്കുറെ എഴുതിയ സിംബാബ് വെ കവിത.<br />വിവര്‍ത്തനം:പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-4939844635753410181?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-16099925884597748942007-12-29T19:51:00.000-08:002007-12-29T20:11:50.642-08:00നരകത്തിലെ<br />മേത്തന്‍ മണിയ്ക്കുപോലും<br />ചിരിയ്ക്കുന്ന മുഖമാണ്.<br />അതിന്റെ കൈകള്‍<br />സമയത്തോടൊപ്പം<br />അവിരാമം ചലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.<br />നാലുമണിയ്ക്ക്<br />വാര്‍ഡന്‍ പറയുന്നു<br />:കുട്ടികളേ,നരകം വിട്ടിരിയ്ക്കുന്നു.<br />നിങ്ങള്‍ക്ക് വീട്ടില്‍ പോകാം.കളിയ്ക്കാം.<br /><br />പക്ഷേ, ഇതെന്തൊരു നരകമാണ്.<br />“രാമന്‍ നല്ലൊരു കുട്ടിയാണ്<br /> രാ‍മന്‍ നല്ലൊരു കുട്ടിയാണ്<br /> രാമന്‍ നല്ലൊരു കുട്ടിയാണ്...”<br />ഞാന്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും വീണ്ടും<br />എഴുതേണ്ടിയിരിക്കുന്നു<br />കോപ്പിപ്പുസ്തകത്തില്‍<br />അതേ വാചകം.<br />മാഷിന് ഒരു കലാകാരന്റെ മുഖമുണ്ട്.<br />മാഷിന് ഹിറ്റ്ലര്‍മീശയുണ്ട്.<br />ഞാന്‍ കോപ്പി എഴുതാറില്ല.<br />ചില ദിവസം മാഷ് എന്റെ ചെവികളെ<br />ഇടത്തോട്ട് തിരിയ്ക്കും.<br />ചില ദിവസം വലത്തോട്ട്.<br />ചില ദിവസം എന്റെ ഇടത്തേ ചെവി വലത്തോട്ടും<br />വലത്തേ ചെവി ഇടത്തോട്ടും.<br /><br />ഞാന്‍ കോപ്പി എഴുതാറില്ല.<br />ഓരോ ദിവസവും<br />ഒരു വേദനയെങ്കിലും<br />വ്യത്യസ്തമായി<br />ഞാന്‍<br />അനുഭവിക്കട്ടെ.<br /><br /><br /><br />ഗോപാല്‍ ഹൊണാല്‍ഗെരെയുടെ ഇംഗ്ലീഷ് കവിത.<br />വിവര്‍ത്തനം:പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-1609992588459774894?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-88381620501584393082007-12-24T21:13:00.000-08:002007-12-24T21:35:34.269-08:00എന്റെ പാദങ്ങള്‍ക്കടിയില്‍<br />ഒരു മണ്ണിര<br />എവിടെ നിന്ന് എവിടെയ്ക്കെന്നില്ലാതെ<br />മണ്ണിലൂടെ<br />അതിന്റെ വഴി<br />തിന്നുന്നു.<br /><br /><br />എന്റെ തലയ്ക്കു മുകളില്‍<br />ചെറിയ<br />ചാരനിറമുള്ള<br />ഓരോന്നും<br />25ഗ്രാം തൂക്കം വരുന്ന<br />ചില പ്രത്യേക ദേശാടനപ്പക്ഷികള്‍<br />(അവയുടെ പേര്‍<br />ഞാനോര്‍ക്കുന്നില്ല)<br />3000മൈലുകളുടെ<br />ഒറ്റപ്പറത്തത്തിനു ശേഷം<br />13ഗ്രാം മാത്രം തൂക്കമായി<br />ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നു.<br /><br /><br /><br /><br />ഗോപാല്‍ ഹൊണാല്‍ഗെരെയുടെ ഇംഗ്ലീഷ് കവിത.<br />വിവര്‍ത്തനം:പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-8838162050158439308?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-27317568312138695792007-12-15T08:33:00.000-08:002007-12-15T21:31:47.084-08:00കൊടുങ്ങല്ലൂര്‍-ഗുരുവായൂര്‍ ദേശീയപാതയില്‍,നാട്ടികയില്‍,ഇന്ന് പി.ഡബ്ല്യു.ഡി നിഷ്കരുണം കൊന്നു തള്ളിയ,അന്നുണ്ടായിരുന്ന പുളിമരത്തിന്റെ ചുവട്ടില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോഴാണ്,റേഡിയോ താര്‍ക്കോവ്സ്കിയുടെ മരണവാര്‍ത്ത അറിയിച്ചത്.അന്ന് ഞാന്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥിയായിരുന്നു.ചുവന്ന നിറമുള്ള,donated by lions club എന്ന് പതിപ്പിച്ച കടയിലെ,പേരറിവിനപ്പുറത്തേക്ക് പരിചയമുള്ള ചേട്ടന്‍ എന്നെ പതിവുപോലെ നോക്കിച്ചിരിച്ചു.പോളിയോക്കാലുകള്‍ വെറുതേ ആട്ടി.ഞാന്‍ അയാളുടെ കൈയിലെ റേഡിയോയിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.<br /><br /><br /><br />താര്‍ക്കോവ്സ്കി എന്നിലേക്കു വന്നത് മിക്കവാറും യാദൃശ്ചികതകളിലൂടെയാണ്.ടി.വി.യുടെ കുത്തക ദൂരദര്‍ശനായിരുന്ന കാലത്ത് ഒരിക്കല്‍ ഒരു സായാഹ്നത്തില്‍ ടി.വി.യിലേയ്ക്ക് കണ്ണുപാളി.അവിടെ അലക്സാണ്ടര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.ഓട്ടോ ഉണ്ടായിരുന്നു.ഓട്ടോയുടെ സൈക്കിളും അതില്‍ ചരടുകെട്ടാന്‍ കുട്ടിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.പേരറിയാത്ത ആ സിനിമ’ലോകഗതി’യെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പുരോഗമനധാരണകളെ പിടിച്ചുകുലുക്കാന്‍ പോന്നതായിരുന്നു.ഏതാണ്ട് അര മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് അറിയുന്നത്’ബലി’യുടെ(sacrifice) ആദ്യഖണ്ഡമായിരുന്നു അതെന്ന്.മിക്കവാറും ആദ്യഖണ്ഡത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ഒറ്റഷോട്ടായിരുന്നു.(പില്‍ക്കാലത്ത് താര്‍ക്കോവ്സ്കിയുടെ നാട്ടുകാരന്‍,താര്‍ക്കോവ്സ്കിയന്‍ ആത്മീയതയ്ക്ക് ഒരു മറുപടി എന്നു പറയാവുന്ന അലക്സാണ്ടര്‍ സക്കുറോവിന്റെ മണിക്കൂറുകള്‍ നീണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന'russian arc'എന്ന ഒറ്റഷോട്ട് സിനിമ കണ്ടു).നാലു ഖണ്ഡങ്ങളായാണ് ദൂരദര്‍ശന്‍ ‘സാക്രിഫൈസ്’ കാണിച്ചത് എന്നാണോര്‍മ്മ.<br /><br /><br />അതിനും മുമ്പേ, പനങ്ങാട് ഹൈസ്കൂള്‍ മൈതാനിയില്‍ പന്തുകളി കഴിഞ്ഞ് മലര്‍ന്നുകിടക്കുമ്പോള്‍, ചില ദിവസം ആകാശം പിടികൂടും.നിരവധി നക്ഷത്രങ്ങളാല്‍,അതീവശാന്തമായ ചന്ദ്രനാല്‍,അജ്ഞാതത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയാല്‍,നിര്‍ഭരമായ അന്ധകാരത്താല്‍,അനന്തതയെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും വലിയ പ്രസ്താവം പോലെ ആകാശം നമ്മെ മൂടും.ആകാശത്തിന്റെ ആ സൌന്ദര്യാനുഭവം താര്‍ക്കോവ്സ്കിയന്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു.താര്‍ക്കോവ്സ്കിയുടെ ദര്‍ശനമായിരുന്നു ആ ആകാശം.ജീവിതത്തിന്റെ ചെറുതും വലുതുമായ മുഹൂര്‍ത്തങ്ങളില്‍നിന്ന് താര്‍ക്കോവ്സ്കി അനന്തതയുടെ നക്ഷത്രരശ്മികള്‍ പിടിച്ചെടുത്തു.മനുഷ്യന്റെ അനന്തതയെ തടയുന്ന എന്തിനേയും ചോദ്യം ചെയ്തു.അനന്തതയുടെ രശ്മിപേറുന്ന ഏതു സിനിമയും കവിതയും കഥയും നമ്മില്‍ ആഴത്തില്‍ വിളങ്ങിച്ചേരും.കലാസൃഷ്ടികൊണ്ട് വെളിച്ചമുണ്ടാക്കുന്ന വിദ്യ താര്‍ക്കോവ്സ്കിക്ക് നന്നായ് അറിയാമായിരുന്നു.<br /><br /><br /><br /><br /><br />‘കണ്ണാടി’(MIRROR)യില്‍ നിന്നാണ് ആ രശ്മി ആദ്യമായി ഞാന്‍ അനുഭവിച്ചത്.സ്പീച്ച് തെറാപ്പിസ്റ്റിന്റെ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ച് സംസാരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന കുട്ടി.അവസാനം ‘ഐ കാന്‍ സ്പീക്ക് ‘ എന്നു വിളിച്ചുപറയുന്നതില്‍ നിന്നാണ് ‘മിറര്‍‘ ആരംഭിക്കുന്നത്.അടക്കിവച്ചതിന്റെ തുറന്നുപറയല്‍.രണ്ടു നടികള്‍ ചേര്‍ന്ന് ആവിഷ്ക്കരിക്കുന്ന അമ്മ,കണ്ണെത്താത്ത വയലിനെ നോക്കി ഇരിക്കാവുന്ന ഇരിപ്പിടം,കവിത പുരണ്ട സംഭാഷണങ്ങള്‍(ഈയ്യിടെ നീലന്‍ എഴുതിയിരുന്നു,മാതൃഭൂമി ആഴ്ച്ചപ്പതിപ്പില്‍:‘മിററി‘ലെ ആ പ്രസിദ്ധമായ സ്വീക്വന്‍സിനെപ്പറ്റി.പണ്ട് ദൃശ്യകലയില്‍ ‘മിററി’നെക്കുറിച്ചുവന്നത് വിദ്യാര്‍ത്ഥിക്കാലത്ത് വായിച്ചിരുന്നു)<br /><br /><br /><br /><br /><br />യുദ്ധവും കവിതയുമാണ് താര്‍ക്കോവ്സ്കിയുടെ രണ്ട് അറ്റങ്ങള്‍ എന്നു തോന്നുന്നു.അല്ലെങ്കില്‍ മനുഷ്യാവസ്ഥയുടെ രണ്ട് അറ്റങ്ങള്‍.താര്‍ക്കോവ്സ്കിയുടെ റഷ്യ/യൂറോപ്പ് ഇങ്ങനെ രണ്ടായി പിളര്‍ന്നതാണ്.ഒരു പക്ഷെ മുഴുവന്‍ ലോകവും.കവിത നിറഞ്ഞ ലോകവും ചോര നിറഞ്ഞ ലോകവും.യുദ്ധത്തിന്റെ ലോകം കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ യുക്തിപരവും കവിതയുടെ ലോകം കൂടുതല്‍ ഭ്രാന്തവും ആയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് താര്‍ക്കോവ്സ്കി എപ്പോഴും പേടിച്ചു.മാര്‍ത്താമെസോറസ് ഒരു ഇന്റര്‍വ്യൂവില്‍ കിഴക്കന്‍ യൂറോപ്പിന് റഷ്യയോട് തോന്നുന്ന എല്ലാ വെറുപ്പോടും കൂടി,’അയാള്‍ റഷ്യനാണ്.പരിപൂര്‍ണ്ണനായ റഷ്യക്കാരന്‍’ എന്ന് താര്‍ക്കോവ്സ്കിയെ ആക്ഷേപിക്കുന്നത് വായിച്ചിട്ടുണ്ട്.പ്രിയപ്പെട്ട മെസോറസ്,മനുഷ്യന് ഇരിക്കാനും സ്വപ്നം കാണാനും ഭാവിയേയും വര്‍ത്തമാനത്തേയും നീതിയേയും കവിതയേയും കുറിച്ച് സംസാരിക്കാനും ഒരിടം വേണ്ടേ?താര്‍ക്കോവ്സ്കിയ്ക്ക് അത് റഷ്യയായിരുന്നു.താര്‍ക്കോവ്സ്കിയുടെ റഷ്യ, അച്ഛന്‍ ആര്‍സെനി താര്‍ക്കോവ്സ്കിയുടെ കവിതകളും അമ്മയുടെ സ്നേഹവും പഞ്ചഭൂതങ്ങളും യുദ്ധവും ‘ദി സോണും’ എല്ലാമായിരുന്നു.ഭൌതികവും അതിഭൌതികവും.’കൃത്യമായി നിര്‍വചിക്കപ്പെട്ട റഷ്യയ്ക്കോ’ താര്‍ക്കോവ്സ്കിയെ ഉള്‍ക്കൊള്ളാനായുമില്ല.നാടുവിട്ടോടി ഇറ്റലിയിലെത്തിയിട്ടും അയാള്‍ റഷ്യയെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓര്‍മ്മയില്‍കൊത്തിയെടുത്തു.’നൊസ്റ്റാള്‍ജിയ’യിലെ റഷ്യന്‍ കവി,ഇറ്റാലിയന്‍ മണ്ണിലേയ്ക്ക് റഷ്യയെ,താര്‍ക്കോവ്സ്കിയുടെ ഭാവനാഭൂവിനെ മുഴുവന്‍ വലിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു.അയാളെ മുന്‍ നിര്‍ത്തി,ജലം പോലെ’പാതി ഭ്രാന്തനും പ്രവാചകനുമായ’ ഒരു കഥാപാ‍ത്രത്തെക്കൊണ്ട് മനുഷ്യവംശത്തിന്റെ ഭാവി വിളിച്ചു പറയിച്ചു.അതു പക്ഷേ കേള്‍ക്കാനായത് റഷ്യന്‍ ചെവികള്‍ക്ക് മാത്രമായിരുന്നില്ല.<br /><br /><br /><br /><br /><br />‘ഇവാന്റെ ബാല്യത്തില്‍’ ഇടക്കിടെ വന്നുപോകുന്ന ഒരു തൊട്ടിയുണ്ട്.ജലം കോരിയെടുക്കാന്‍ ആഴത്തിലേയ്ക്കു കുതിയ്ക്കുന്ന അമ്മയുടെ തൊട്ടി.ആഴത്തില്‍ ജലം പേറുന്ന ഏതു നാട്ടുകാര്‍ക്കും താര്‍ക്കോവ്സ്കി നന്നായ് പിടി കൊടുത്തു.<br /><br /><br /><br /><br /><br />സൊളാരിസിന്റെ, സ്റ്റാക്കറിന്റെ ചില അതിസ്വഭാവങ്ങള്‍ നമുക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടാതിരുന്നിട്ടുണ്ടാകും.ആന്ദ്രേറുബ്ലേവിന്റെ പല ഖണ്ഡങ്ങളും മറ്റൊരു കഥ പോലെ തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകും.പക്ഷെ ഇവാന്റെ ബാല്യം,മിറര്‍,നൊസ്റ്റാള്‍ജിയ,സാക്രിഫൈസ്.....ഓര്‍മ്മയെ നിര്‍ഭരമാക്കാന്‍ ഇത്രയും മതി.<br /><br /><br /><br /><br /><br />വിശാലമായ ഇടങ്ങളിലും ഇരുണ്ട മുറികളിലും കൊത്തിയെടുത്ത ശില്‍പ്പമാണ് ‘ബലി’യുടേത്.(ജലത്തില്‍/കവിതയില്‍ നിന്ന് തുടങ്ങി തീയ്യില്‍/യുദ്ധത്തില്‍ അവസാനിക്കുന്ന ഒന്ന്.ആത്മീയമായി ആധുനിക മനുഷ്യന്‍ തീയ്യിലേക്കും ഭ്രാന്തിലേക്കും പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് എന്ന് താര്‍ക്കോവ്സ്കി വിശ്വസിച്ചു.’പുരോഗമനമല്ല ‘ചരിത്രമെന്നും)<br /><br /><br /><br /><br /><br />മൂന്നുപേര്‍ ചേര്‍ന്നാണ് ‘ബലി’യെ മലയാളത്തിലാക്കിയത്.മൂന്നിടത്തിരുന്ന്.ഒരു പക്ഷെ താര്‍ക്കോവ്സ്കിയെ കുറിച്ചുള്ള മൂന്ന് അഭിപ്രായങ്ങളുടെ സംവാദം.’യുദ്ധം’ എന്ന ഖണ്ഡത്തില്‍ ശ്രീമതി അഡലെയ്ഡ പറയും പോലെ:‘നമുക്കെന്തെങ്കിലും ഇപ്പോള്‍ ചെയ്തേ തീരൂ’<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />പി.എസ്.മനോജ് കുമാര്‍,വി.ആര്‍.സന്തോഷ്, പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍ എന്നിവര്‍ ചേര്‍ന്നു പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയ താര്‍ക്കോവ്സ്കിയുടെ ‘സാക്രിഫൈസ്’ എന്ന തിരക്കഥാപുസ്തകത്തിന് പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍ എഴുതിയ അവതാരിക. പ്രസാധനം:ഫേബിയന്‍ ബുക്ക്സ്,നൂറനാട്,ആലപ്പുഴ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-2731756831213869579?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-35559610238473623362007-12-14T08:14:00.000-08:002007-12-14T08:38:09.638-08:00ഒന്നിനെ<br /><br />10<br /><br />100<br /><br />1000<br /><br />100000<br /><br />10000000<br /><br />ആക്കി<br /><br />ഞങ്ങളാണ് മന്ത്രവാദം ചെയ്തത്.<br /><br />ഞങ്ങള്‍ പൂജ്യങ്ങള്‍.<br /><br /><br /><br />എന്‍.അറിവുമതിയുടെ തമിഴ് കവിത<br />വിവര്‍ത്തനം:പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-3555961023847362336?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-23151731012894333482007-12-04T10:18:00.000-08:002007-12-04T10:37:17.076-08:00ജീവിതം കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ വലുതാകുന്നു<br /><br />എന്നു പറഞ്ഞു കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍, അതിനര്‍ഥം<br /><br /><br /><br />സ്ത്രീകളുടെ ശരീരങ്ങള്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍<br /><br />വ്യാപ്തിയേറുന്നു,മരങ്ങള്‍ക്ക്<br /><br /><br /><br />മേഘങ്ങളേക്കാള്‍<br /><br />ഉയരാം,നിങ്ങള്‍ക്ക്<br /><br /><br /><br />ഏറ്റവും ചെറിയ പൂവിലേയ്ക്ക്<br /><br />തുളച്ചു കടക്കാം<br /><br /><br /><br />പ്രണയികള്‍ക്ക് ദിവസങ്ങളോളം<br /><br />നിര്‍ത്താതെ പ്രേമിക്കാം<br /><br /><br /><br />എന്നൊന്നുമല്ല.<br /><br /><br /><br />ചുരുക്കത്തില്‍ ,അത് ഇതാണ്.<br /><br />ലളിതമായി ജീവിച്ചുപോകുക<br /><br />എന്നത് പ്രയാസമത്രേ.<br /><br /><br />ഈ കവിത ഫ്രഞ്ച് കവി ഗലെവിക്കിന്റേത്(guillevic).<br />കവിതാസംഗമം എന്ന മാസികയുടെ 2003 ജനുവരി ലക്കത്തില്‍ നിന്ന്<br />വിവര്‍ത്തനം: പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-2315173101289433348?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-8598571048402567102007-12-03T09:19:00.000-08:002007-12-03T09:47:31.387-08:00വെടിയേറ്റ് വീണപ്പോള്‍<br />ഒരാള്‍ പറഞ്ഞു<br />‘രാമ’<br />മറ്റൊരാള്‍:<br />‘മാവോ’<br />എന്നാല്‍ മൂന്നാമതൊരുവന്‍ പറഞ്ഞു-<br />‘ഉരുളക്കിഴങ്ങ് ‘<br /><br />പോസ്റ്റ്മോര്‍ട്ടം റിപ്പോര്‍ട്ട് പറയുന്നു:<br />ആദ്യത്തെ രണ്ടുപേരുടേയും<br />വയര്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു.<br /><br />സര്‍വേശ്വര്‍ ദയാല്‍ സക്സേനയുടെ ഈ ഹിന്ദിക്കവിത തര്‍ജ്ജമ ചെയ്തത് എ.അരവിന്ദാക്ഷന്‍.<br />സര്‍വേശ്വര്‍ ദയാല്‍ സക്സേനയുടെ കവിതകള്‍ എന്ന പുസ്തകത്തില്‍ നിന്നെടുത്തത്.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-859857104840256710?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-78596791553536268922007-12-02T08:56:00.001-08:002007-12-02T09:39:51.707-08:00ഈ കവിത എനിക്ക് ഒരു സുഹൃത്ത് അയച്ചു തന്നതാണ്. എഴുതിയത് ആരെന്ന് അറിയില്ല.ഇഷ്ടപ്പെട്ടതിനാല്‍ തര്‍ജ്ജമ ചെയ്തു ചേര്‍ക്കുന്നു.<br /><br /><br /><br /><br /><br />യേശു ഒരു കറുത്ത വര്‍ഗ്ഗക്കാരനാണ് എന്നതിന് 3 വാദങ്ങളുണ്ട്.<br /><br />1.അവന്‍ എല്ലാവരേയും സഹോദരാ എന്നു വിളിച്ചു.<br /><br />2.അവന്‍ സുവിശേഷം പറയാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.<br /><br />3.അവന് നല്ല ഒരു വിചാരണ ലഭിച്ചില്ല.<br /><br />എന്നാല്‍,യേശു ഒരു ജൂതനായിരുന്നു എന്നതിനും 3 തത്തുല്ല്യവാദങ്ങളുണ്ട്.<br /><br />1.അവന്‍ അപ്പന്റെ തൊഴില്‍ ഏറ്റെടുത്തു.<br /><br />2.അവന്‍ 33 വയസ്സുവരെ സ്വന്തം വീട്ടില്‍ കഴിഞ്ഞു.<br /><br />3.അമ്മ കന്യകയാണെന്ന് അവനും ,അവന്‍ ദൈവമാണെന്ന് അമ്മയും ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.<br /><br /><br /><br />എന്നാല്‍ ,യേശു ഇറ്റലിക്കാരനാണ് എന്നതിനും 3 തത്തുല്ല്യവാദങ്ങളുണ്ട്.<br /><br />1.അവന്‍ കൈകള്‍ കൊണ്ട് സംസാരിച്ചു.<br /><br />2.ഓരോ തീറ്റയ്ക്കൊപ്പവും അവന്‍ വീഞ്ഞുകുടിച്ചു.<br /><br />3.അവന്‍ ഒലിവെണ്ണ ധാരാളം ഉപയോഗിച്ചു.<br /><br /><br /><br />എന്നാല്‍,യേശു അയര്‍ലണ്ടുകാരനായിരുന്നു എന്നതിനും 3 തത്തുല്ല്യ വാ‍ദങ്ങളുണ്ട്.<br /><br />1.അവന്‍ വിവാഹമേ കഴിച്ചില്ല.<br /><br />2.അവന്‍ എപ്പോഴും കഥകള്‍ പറയാനിഷ്ടപ്പെട്ടു.<br /><br />3.അവന്‍ പുല്‍മൈതാനങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചു.<br /><br /><br /><br />എന്നാല്‍ ,യേശു കാലിഫോര്‍ണിയക്കാരനായിരുന്നു എന്നതിനും 3 തത്തുല്ല്യവാദങ്ങളുണ്ട്.<br /><br />1.അവന്‍ ഒരിക്കലും മുടി മുറിച്ചില്ല.<br /><br />2.എപ്പോഴും നഗ്നപാദനായ് ചുറ്റിനടന്നു.<br /><br />3.അവന്‍ ഒരു പുതിയ മതം തുടങ്ങി വെച്ചു.<br /><br /><br /><br />എന്നാല്‍ ,യേശു ഒരു സ്ത്രീ ആയിരുന്നു എന്നതിന് 3 ശക്തമായ തെളിവുകളുണ്ട്.<br /><br />1.തീരെ ഭക്ഷണം ഇല്ലാതിരുന്ന സമയത്ത് ,ഒരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ ,ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഒരു ആള്‍ക്കൂട്ടത്തെ ഊട്ടേണ്ടി വന്നു.<br /><br />2.ഒരിക്കലും ഒന്നും മനസ്സിലാക്കാത്ത ഒരു പുരുഷാരത്തിനു കുറുകേ ഒരു സന്ദേശമയയ്ക്കാന്‍ അവന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.<br /><br />3.പണികള്‍ ബാക്കി കിടക്കുന്നതിനാല്‍ മരിച്ചിടത്തു നിന്നു പോലും അവന് എണീറ്റുവരേണ്ടി വന്നു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-7859679155353626892?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7246973745496165960.post-43248524585996319752007-12-01T09:32:00.000-08:002007-12-01T10:27:53.142-08:00ഒലീവ് ബുക്ക്സ് പുറത്തിറക്കിയ ലാറ്റിന്‍ അമേരിക്കന്‍ നാടോടിക്കഥകളുടെ വിവര്‍ത്തനം, ഈയ്യിടെ വായിച്ച പുസ്തകങ്ങളില്‍ മികച്ചതാണ്. ജയകൃഷ്ണന്‍ ആണ് വിവര്‍ത്തകന്‍.അതില്‍ ഒരു കഥയുടെ ചുരുക്കം.<br /><br /><br /><br />ഒരു ധനികന്റെ വീട്ടില്‍ വേല തേടി ഒരു നിസ്വന്‍ എത്തി.അയാള്‍ ആകാരത്തില്‍ ഹ്രസ്വനുമായിരുന്നു.ക്രൂരമായ ഒരു ഔദാര്യം എന്ന നിലക്ക് ധനികന്‍ ജോലി നല്‍കി.സകല പണികളും ചെയ്യിക്കുക മാത്രമല്ല ധനികന്‍ ചെയ്തത്.തോന്നുമ്പോള്‍ തോന്നുമ്പോള്‍ പരിഹസിക്കുകയും ഉപദ്രവിക്കുകയും ചെയ്തു.പട്ടിയെപ്പോലെ കുരയ്ക്കുക,കുരങ്ങിനെപ്പോലെ കുട്ടിക്കരണം മറിയുക തുടങ്ങി നിരവധി കാര്യങ്ങള്‍ ധനികന്റെ ആനന്ദത്തിനു വേണ്ടി ആ ചെറിയ മനുഷ്യന്‍ ദിവസവും ചെയ്തു.ഒരക്ഷരം പോലും മിണ്ടാതെ.<br /><br /><br /><br />ഒരിക്കല്‍ അയാള്‍ ധനികനു മുന്നില്‍ നിവര്‍ന്നു നിന്ന് പറഞ്ഞു.”അങ്ങ് ഇതു കേള്‍ക്കണം”<br /><br />ചെറിയ മനുഷ്യന്‍ പറയുന്നത് തെല്ലൊരു പരിഹാസത്തോടെ ധനികന്‍ കേട്ടുനിന്നു.<br /><br />“ഞാന്‍ ഇന്നലെ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു”<br /><br />“നിന്റെ സ്വപ്നം ഞാന്‍ എന്തിനു കേള്‍ക്കണം” ധനികനു ദേഷ്യം വന്നു.<br /><br />“കേള്‍ക്കണം.കാരണം അതില്‍ യജമാനനുമുണ്ടായിരുന്നു”<br /><br />“എന്നാല്‍ പറഞ്ഞു തുലയ്ക്ക്”<br /><br />“നാം രണ്ടുപേരും മരിച്ചു പരലോകത്തെത്തി.അപ്പോള്‍ എന്നോട് പരലോകനാ‍ഥന്‍ ഒരു കുപ്പി തേന്‍ കയ്യില്‍ തന്ന് യജമാനന്റെ മേല്‍ പുരട്ടാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു.ഞാന്‍ പുരട്ടി.”<br /><br />“നല്ലത്”<br /><br />“പിന്നെ ഒരു കുട്ട മലം തന്നു.സ്വയം എന്റെ മേല്‍ പുരട്ടാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു”<br /><br />“നിനക്കതു തന്നെ വേണം.എന്നിട്ട്?”<br /><br />“നമ്മെ ചേര്‍ത്തു നിര്‍ത്തി”<br /><br />“ഉം”<br /><br />“എന്നിട്ട് യജമാനനേ, നമ്മോട് പരസ്പരം നക്കാനാവശ്യപ്പെട്ടു”<br /><br />ചെറിയ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകള്‍ വെട്ടിത്തിളങ്ങി.വീണ്ടും വീണ്ടും വെട്ടിത്തിളങ്ങി<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7246973745496165960-4324852458599631975?l=kavithakodi.blogspot.com' alt='' /></div>പി.എന്‍.ഗോപീകൃഷ്ണന്‍http://www.blogger.com/profile/12740166986424750863noreply@blogger.com5